پیشنهادات  

فروغ فرخزاد - تولدی دیگر

آن روزها

آن روزها رفتند آن روزهای خوبآن روزهای سالم سرشارآن آسمان های پر از پولکآن شاخساران پر از گیلاس آن خانه های تکیه داده در حفاظ سبز پیچکها به یکدیگر آن بام های بادبادکهای بازیگوشآن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها آن روزها رفتند آن روزهایی کز شکاف پلکهای من آوازهایم ، چون حبابی از هوا لبریز ، می جوشیدچشمم به روی هر چه می لغزید آن را چو شیر تازه می نوشید گویی میان مردمکهایم خرگوش نا آرام شادی بود هر صبحدم با آفتاب پیر به دشتهای نا شناس جستجو می رفت شبها به جنگل های تاریکی فرو می رفت آن روزها رفتند آن روزهای برفی خاموش کز پشت شیشه ، در اتاق گرم ،هر دم به بیرون ، خیره می گشتم پاکیزه برف من ، چو کرکی نرم ، آرام می بارید بر نردبام کهنهٔ چوبی بر رشتهٔ سست طناب رخت بر گیسوان کاجهای پیر و فکر می کردم به فردا ، آه فردا ... حجم سفید لیز.با خش خش چادر مادربزرگ آغاز می شد و با ظهور سایهٔ مغشوش او ، در چارچوب در - که ناگهان خود را رها می کرد در احساس سرد نور - و طرح سرگردان پرواز کبوترها در جامهای رنگی شیشه .فردا ...گرمای کرسی خواب آور بود من تند و بی پروا دور از نگاه مادرم خط های باطل را از مشق های کهنهٔ خود پاک می کردم چون برف می خوابید در باغچه می گشتم افسرده در پای گلدانهای خشک یاس گنجشک های مرده ام را خاک می کردم آن روزها رفتند آن روزهای جذبه و حیرت آن روزهای خواب و بیداری آن روزها هر سایه رازی داشت هر جعبهٔ سربسته گنجی را نهان می کرد هر گوشهٔ صندوقخانه ، در سکوت ظهر ، گویی جهانی بودهر کس ز تاریکی نمی ترسید در چشمهایم قهرمانی بود آن روزها رفتند آن روزهای عید آن انتظار آفتاب و گل آن رعشه های عطر در اجتماع ساکت و محبوب نرگسهای صحرایی که شهر را در آخرین صبح زمستانی دیدار می کردند آوازهای دوره گردان در خیابان دراز لکه هایسبز بازار در بوهای سرگردان شناور بود در بوی تند قهوه و ماهی بازار در زیر قدمها پهن می شد ، کش می آمد ، با تمام ِ لحظه های راه می آمیخت و چرخ می زد ، در ته چشم عروسکها بازار مادر بود که می رفت با سرعت به سوی حجم های رنگی سیال و باز می آمد با بسته های هدیه ، با زنبیل های پر بازار بود که می ریخت ، که می ریخت ،که می ریختآن روزها رفتند آن روزهای خیرگی در رازهای جسم آن روزهای آشنایی های محتاطانه با زیبایی رگهای آبی رنگ دستی که با یک گل از پشت دیواری صدا می زد یک دست دیگر را و لکه های کوچک جوهر ، بر این دست مشوش ،مضطرب ، ترسان و عشق ،که در سلامی شرم آگین خویشتن را بازگو می کرددر ظهر های گرم دود آلود ما عشقمان را در غبار کوچه می خواندیم ما با زبان سادهٔ گلهای قاصد آشنا بودیمما قلبهامان را به باغ مهربانی های معصومانه می بردیم و به درختان قرض می دادیم و توپ با پیغام های بوسه در دستان ما می گشت و عشق بود ،آن حس مغشوشی که در تاریکی هشتی ناگاه محصورمان می کردو جذبمان می کرد ، در انبوه سوزان نفس ها و تپش ها و تبسم های دزدانه آن روزها رفتند آن روزها مثل نباتاتی که در خورشید می پوسند از تابش خورشید ، پوسیدند و گم شدند آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها در ازدحام پر هیاهوی خیابانهای بی برگشت .و دختری که گونه هایش را با برگهای شمعدانی رنگ می زد ، آه اکنون زنی تنهاست اکنون زنی تنهاست

گذران

تا به کی باید رفت از دیاری به دیار دیگر نتوانم ، نتوانم جستن هر زمان عشقی و یاری دیگر کاش ما آن دو پرستو بودیم که همه عمر سفر می کردیم از بهاری به بهاری دیگر آه ، اکنون دیریست که فرو ریخته در من ، گویی ، تیره آواری از ابر گران چو می آمیزم ، با بوسهٔ تو روی لبهایم ، می پندارم می سپارد جان ، عطری گذران آن چنان آلوده ست عشق غمناکم با بیم زوال که همه زندگیم می لرزد چون تو را می نگرم مثل این است که از پنجره ای تک درختم را ، سرشار از برگ ،در تب زرد خزان می نگرم مثل این است که تصویری را روی جریان های مغشوش آب روان می نگرم شب و روز شب و روز شب و روز بگذارکه فراموش کنم .تو چه هستی ، جز یک لحظه ، یک لحظه که چشمان مرامی گشاید در برهوت آگاهی ؟بگذار که فراموش کنم

آفتاب می شود

نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می شود چگونه سایهٔ سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می شود نگاه کن تمام هستیم خراب می شود شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می برد مرا به دام می کشد نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطر ها و نورها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها ، ز ابرها ، بلورها مرا ببر امید دلنواز منببر به شهر شعر ها و شورها به راه پر ستاره می کشانیَم فراتر از ستاره می نشانیَم نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه های آسمان کنون به گوش من دوباره می رسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان نگاه کن که من کجا رسیده ام به کهکشان ، به بیکران ، به جاودان کنون که آمدیم تا به اوج ها مرا بشوی با شراب موج ها مرا بپیچ در حریر بوسه ات مرا بخواه در شبان دیرپا مرا دگر رها مکنمرا از این ستاره ها جدا مکن نگاه کن که موم شب به راه ما چگونه قطره قطره آب می شود صراحی سیاه دیدگان من به لای لای گرم تو لبالب از شراب خواب می شود به روی گاهواره های شعر من نگاه کن تو می دمی و آفتاب می شود

روی ِ خاک

هرگز آرزو نکرده ام یک ستاره درسراب آسمان شوم یا چو روح برگزیدگان همنشین خامش فرشتگان شوم هرگز از زمین جدا نبوده امبا ستاره آشنا نبوده ام روی خاک ایستاده ام با تنم که مثل ساقهٔ گیاه باد و آفتاب و آب را می مکد که زندگی کند باروَر ز میل باروَر ز درد روی خاک ایستاده ام تا ستاره ها ستایشم کنند تا نسیمها نوازشم کنند از دریچه ام نگاه می کنم جز طنین یک ترانه نیستم جاودانه نیستم جز طنین یک ترانه جستجو نمی کنم در فغان لذتی که پاکتر از سکوت سادهٔ غمیست آشیانه جستجو نمی کنم در تنی که شبنمیست روی زنبق تنم بر جدار کلبه ام که زندگیست با خط سیاه عشق یادگارها کشیده اندمردمان رهگذر :قلب تیر خورده شمع واژگون نقطه های ساکت پریده رنگ بر حروف در هم جنون هر لبی که بر لبم رسیدیک ستاره نطفه بست در شبم که می نشست روی رود یادگارها پس چرا ستاره آرزو کنم ؟این ترانهٔ منست- دلپذیر ، دلنشین پیش از این نبوده بیش از این

شعر ِ سفر

همه شب با دلم کسی می گفت ( سخت آشفته ای ز دیدارش صبحدم با ستارگان سپید می رود ،می رود ، نگهدارش )من به بوی تو رفته از دنیا بی خبر از فریب فرداها روی مژگان نازکم می ریخت چشمهای تو چون غبار طلا تنم از حس دستهای تو داغ گیسویم در تنفس تورها می شکفتم ز عشق و می گفتم ( هر که دلداده شد به دلدارش ننشیند به قصد آزارش برود ، چشم من به دنبالشبرود ، عشق من نگهدارش )آه ، اکنون تو رفته ای و غروب سایه می گسترد به سینهٔ راه نرم نرمک خدای تیرهٔ غم می نهد پا به معبد نگهم می نویسد به روی هر دیوار آیه هایی همه سیاه سیاه

باد ما را خواهد برد

در شب کوچک من ، افسوس باد با برگ درختان میعادی دارد در شب کوچک من دلهرهٔ ویرانیستگوش کن وزش ظلمت را می شنوی ؟من غریبانه به این خوشبختی می نگرم من به نومیدی خود معتادم گوش کن وزش ظلمت را می شنوی ؟در شب اکنون چیزی می گذردماه سرخست و مشوش و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است ابرها ، همچون انبوه عزادارانلحظهٔ باریدن را گویی منتظرندلحظه ای و پس از آن ، هیچ .پشت این پنجره شب دارد می لرزد و زمین دارد باز می ماند از چرخش پشت این پنجره یک نامعلوم نگران من و توستای سراپایت سبز دستهایت را چون خاطره ای سوزان ، در دستان عاشق من بگذار و لبانت را چون حسی گرم از هستی به نوازش های لبهای عاشق من بسپار باد ما را با خود خواهد برد باد ما را با خود خواهد برد

غزل

چون سنگها صدای مرا گوش می کنی
سنگی و ناشنیده فراموش می کنی
رگبار نو بهاری و خواب دریچه را
از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی
دست مرا که ساقهٔ سبز نوازش است
با بر گ های مرده هم آغوش می کنی
گمراه تر از روح شرابی و دیده را
در شعله می نشانی و مدهوش می کنی
ای ماهی طلایی مرداب خون من
خوش باد مستیَت ، که مرا نوش می کنی
تو درهٔ بنفش غروبی که روز را
بر سینه می فشاری و خاموش می کنی
در سایه ها ، فروغ تو بنشست و رنگ باخت
او را به سایه از چه سیه پوش می کنی ؟

در آبهای سبز ِ تابستان

تنها تر از یک برگ با بار شادیهای مهجورم در آبهای سبز تابستان آرام می رانم تا سرزمین مرگ تا ساحل غمهای پاییزی در سایه ای خود را رها کردمدر سایهٔ بی اعتبار عشق در سایه فرّار خوشبختیدر سایهٔ ناپایداری ها شبها که می چرخد نسیمی گیج در آسمان کوته دلتنگ شبها که می پیچد مِهی خونین در کوچه های آبی رگها شبها که تنهاییم با رعشه های روحمان ، تنها - در ضربه های نبض می جوشد احساس هستی ، هستی بیمار ( در انتظار دره ها رازیست )این را به روی قله های کوه بر سنگهای سهمگین کندندآنها که در خط سقوط خویش یک شب سکوت کوهساران را از التماسی تلخ آکندند( در اضطراب دستهای پر، آرامش دستان خالی نیستخاموشی ویرانه ها زیباست ) این را زنی در آبها می خواند در آبهای سبز تابستان گویی که در ویرانه ها می زیست ما یکدگر را با نفسهامان آلوده می سازیم آلودهٔ تقوای خوشبختی ما از صدای باد می ترسیم ما از نفوذ سایه های شک در باغهای بوسه هامان رنگ می بازیم ما در تمام میهمانی های قصر نور از وحشت آواز می لرزیم اکنون تو اینجایی گسترده چون عطر اقاقی ها در کوچه های صبح بر سینه ام سنگین در دستهایم داغ در گیسوانم رفته ، از خود سوخته ، مدهوش اکنون تو اینجایی چیزی وسیع و تیره و انبوه چیزی مشوّش چون صدای دوردست روزبر مردمکهای پریشانممی چرخد و می گسترد خود را شاید مرا از چشمه می گیرند شاید مرا از شاخه می چینندشاید مرا مثل دری بر لحظه های بعد می بندندشاید ...دیگر نمی بینم .ما بر زمینی هرزه روییدیمما بر زمینی هرزه می باریم ما (هیچ) را در راه ها دیدیمبر اسب زرد بالدار خویش چون پادشاهی راه می پیمودافسوس ، ما خوشبخت و آرامیم افسوس ، ما دلتنگ و خاموشیمخوشبخت ، زیرا دوست می داریم دلتنگ ، زیرا عشق نفرینیست

میان ِ تاریکی

میان تاریکی تو را صدا کردم سکوت بود و نسیم که پرده را می برد در آسمان ملول ستاره ای می سوخت ستاره ای می رفتستاره ای می مرد تو را صدا کردم تو را صدا کردم تمام هستی من چو یک پیالهٔ شیر میان دستم بود نگاه آبی ماه به شیشه ها می خوردترانه ای غمناک چو دود بر می خاست ز شهر زنجره هاچون دود می لغزید به روی پنجره هاتمام شب آنجا میان سینهٔ من کسی ز نومیدی نفس نفس می زد کسی به پا می خاست کسی تو را می خواست دو دست سرد او را دوباره پس می زد تمام شب آنجا ز شاخه های سیاه غمی فرو می ریختکسی ز خود می ماند کسی ترا می خواند هوا چو آواری به روی او می ریخت درخت کوچک من به باد عاشق بودبه باد بی سامان کجاست خانهٔ باد ؟کجاست خانهٔ باد ؟

بر او ببخشایید

بر او ببخشاییدبر او که گاه گاه پیوند دردناک وجودش را با آب های راکد و حفره های خالی از یاد می بردو ابلهانه می پنداردکه حق زیستن داردبر او ببخشایید بر خشم بی تفاوت یک تصویر که آرزوی دوردست تحّرک در دیدگان کاغذیش آب می شود بر او ببخشایید بر او که در سراسر تابوتش جریان سرخ ماه گذر دارد و عطر های منقلب شب خواب هزار سالهٔ اندامش راآشفته می کند بر او ببخشایید بر او که از درون متلاشیستاما هنوز پوست چشمانش از تصوّر ذرات نور می سوزد و گیسوان بیهُده اش نومیدوار از نفوذ نفسهای عشق می لرزد ای ساکنان سرزمین سادهٔ خوشبختی ای همدمان پنجره های گشوده در باران بر او ببخشایید بر او ببخشایید زیرا که مسحور استزیرا که ریشه های هستی ِ بارآور شمادر خاکهای غربت او نقب می زنندو قلب زود باور او را با ضربه های موذی حسرت در کنج سینه اش متورم می سازند .

دریافت

در حباب کوچک روشنایی خود را می فرسود ناگهان پنجره پر شد از شب شب سرشار از انبوه صداهای تهی شب مسموم از هُرم زهر آلود تنفس ها شب ...گوش دادمدر خیابان وحشت زدهٔ تاریک یک نفر گویی قلبش را مثل حجمی فاسدزیر پا له کرددر خیابان وحشت زدهٔ تاریک یک ستاره ترکید گوش دادم ...نبضم از طغیان خون متورم بود و تنم ...تنم از وسوسهٔ متلاشی گشتن . روی خطهای کج و معوج سقف چشم خود را دیدم چون رطیلی سنگین خشک می شد در کف ، در زردی ، در خفقان داشتم با همه جنبش هایممثل آبی راکد ته نشین می شدم آرام آرامداشتملِرد می بستم در گودالمگوش دادمگوش دادم به همه زندگیمموش منفوری در حفرهٔ خود یک سرود زشت مُهمَل را با وقاحت می خواند جیرجیری سمج و نامفهوم لحظه ای فانی را چرخ زنان می پیمود و روان می شد بر سطح فراموشیآه من پر بودم از شهوت - شهوت مرگ هر دو پستانم از احساسی سرسام آور تیر کشید آه من به یاد آوردماولین روز بلوغم را که همه اندامم باز می شد در بهتی معصوم تا بیامیزد با آن مبهم ، آن گنگ ، آن نامعلوم در حباب کوچک روشنایی ، خود را در خطی لرزان خمیازه کشید .

وصل

آن تیره مردمکها ، آه آن صوفیان سادهٔ خلوت نشین من در جذبهٔ سماع دو چشمانش از هوش رفته بودند دیدم که بر سراسر من موج می زندچون هرم سرخگونهٔ آتش چون انعکاس آب چون ابری از تشنج بارانها چون آسمانی از نفس فصلهای گرم تا بی نهایت تا آن سوی حیات گسترده بود او دیدم که در وزیدن دستانش جسمیّت وجودم تحلیل می رود دیدم که قلب او با آن طنین ساحر سرگردان پیچیده در تمامی قلب من ساعت پرید پرده به همراه باد رفت او را فشرده بودم در هالهٔ حریقمی خواستم بگویم اما شگفت را انبوه سایه گستر مژگانش چون ریشه های پردهٔ ابریشم جاری شدند از بن تاریکیدر امتداد آن کشالهٔ طولانی ِ طلب و آن تشنج ، آن تشنج مرگ آلودتا انتهای گمشدهٔ من دیدم که می رهمدیدم که می رهم دیدم که پوست تنم از انبساط عشق ترک می خورددیدم که حجم آتشینم آهسته آب شد و ریخت ، ریخت ، ریخت در ماه ، ماه به گودی نشسته ، ماه ِمنقلب تار در یکدیگر گریسته بودیمدر یکدیگر تمام لحظهٔ بی اعتبار وحدت را دیوانه وار زیسته بودیم

عاشقانه

ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر تواَم سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادیَم بخشیده از اندوه بیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیَم زآلودگی ها کرده پاک
ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایهٔ مژگان من
ای ز گندمزارها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای در ِ بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ِ ظلمتِ تردید ها
با تواَم دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر ، جز درد خوشبختیم نیست
این دل تنگ من و این بار نور ؟
هایهوی زندگی در قعر گور ؟
ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم
درد تاریکیست درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
سرنهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلودن به چرک کینه ها
در نوازش ، نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن
زر نهادن در کف طرّارها
گمشدن در پهنهٔ بازارها
آه ، ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته
چون ستاره ، با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان
از تو تنهاییم خاموشی گرفت
پیکرم بوی همآغوشی گرفت
جوی خشک سینه ام را آب ، تو
بستر رگهام را سیلاب ، تو
در جهانی این چنین سرد و سیاه
با قدمهایت قدمهایم به راه
ای به زیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویم را از نوازش سوخته
گونه هام از هرم خواهش سوخته
آه ، ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم
آه ، ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمین های جنوب
آه ، آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سیراب تر
عشق دیگر نیست این ، این خیرگیست
چلچراغی در سکوت و تیرگیست
عشق چون در سینه ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد
این دگر من نیستم ، من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم
ای لبانم بوسه گاه بوسه ات
خیره چشمانم به راه بوسه ات
ای تشنج های لذت در تنم
ای خطوط پیکرت پیراهنم
آه ، می خواهم که بشکافم ز هم
شادیَم یکدم بیالاید به غم
آه ، می خواهم که برخیزم ز جای
همچو ابری اشک ریزم هایهای
این دل تنگ من و این دود عود ؟
در شبستان ، زخمه های چنگ و رود ؟
این فضای خالی و پروازها ؟
این شب خاموش و این آوازها ؟
ای نگاهت لای لایی سِحربار
گاهوار ِ کودکان بی قرار
ای نفسهایت نسیم نیمخواب
شسته از من لرزه های اضطراب
خفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیاهای من
ای مرا با شور شعر آمیخته
این همه آتش به شعرم ریخته
چون تب عشقم چنین افروختی
لا جرم شعرم به آتش سوختی

پرسش

سلام ماهی ها ... سلام ماهی ها سلام قرمزها ، سبز ها ، طلایی ها به من بگویید ، آیا در آن اتاق بلور که مثل مردمک چشم مرده ها سرد است و مثل آخر شبهای شهر ، بسته و خلوت صدای نی لبکی را شنیده اید که از دیار پری های ترس و تنهایی به سوی اعتماد آجری خوابگاه ها ، و لای لای کوکی ساعت ها ،و هسته های شیشه ای نور - پیش می آید ؟و همچنان که پیش می آید ،ستاره های اکلیلی ، از آسمان به خاک می افتند و قلب های کوچک بازیگوش از حس گریه می ترکند .

جمعه

جمعهٔ ساکتجمعهٔ متروک جمعهٔ چون کوچه های کهنه ، غم انگیز جمعهٔ اندیشه های تنبل بیمار جمعهٔ خمیازه های موذی کشدار جمعهٔ بی انتظارجمعهٔ تسلیم خانهٔ خالی خانهٔ دلگیر خانهٔ دربسته بر هجوم جوانی خانهٔ تاریکی و تصوّر خورشید خانهٔ تنهایی و تفأل و تردید خانهٔ پرده ، کتاب ، گنجه ، تصاویر آه ، چه آرام و پر غرور گذر داشت زندگی من چو جویبار غریبی در دل این جمعه های ساکت متروک در دل این خانه های خالی دلگیر آه ، چه آرام و پر غرور گذر داشت ...

عروسک کوکی

بیش از اینها ، آه ، آری بیش از اینها می توان خاموش ماندمی توان ساعات طولانی با نگاهی چون نگاه مردگان ، ثابت خیره شد در دود یک سیگارخیره شد در شکل یک فنجاندر گلی بیرنگ ، بر قالی در خطی موهوم ، بر دیوارمی توان با پنجه های خشک پرده را یک سو کشید و دید در میان کوچه باران ، تند می بارد کودکی با بادبادکهای رنگینش ایستاده زیر یک طاقی گاری فرسوده ای میدان خالی را با شتابی پر هیاهو ترک می گویدمی توان بر جای باقی ماند در کنار پرده ، اما کور ، اما کرمی توان فریاد زد با صدایی سخت کاذب ، سخت بیگانه ( دوستت می دارم )می توان در بازوان چیرهٔ یک مرد ماده ای زیبا و سالم بود با تنی چون سفرهٔ چرمین با دو پستان درشت سخت می توان دربستر یک مست ، یک دیوانه ، یک ولگردعصمت یک عشق را آلود می توان با زیرکی تحقیر کردهر معمای شگفتی را می توان تنها به حل جدولی پرداخت می توان تنها به کشف پاسخی بیهوده دل خوش ساخت پاسخی بیهوده ، آری پنج یا شش حرف می توان یک عمر زانو زد با سری افکنده ، در پای ضریحی سرد می توان در گور مجهولی خدا را دید می توان با سکه ای نا چیز ایمان یافت می توان در حجره های مسجدی پوسیدچون زیارتنامه خوانی پیر می توان چون صفر در تفریق و در جمع و ضرب حاصلی پیوسته یکسان داشت می توان چشم تو را در پیلهٔ قهرشدکمهٔ بیرنگ کفش کهنه ای پنداشت می توان چون آب در گودال خود خشکیدمی توان زیبایی یک لحظه را با شرم مثل یک عکس سیاه مضحک فوری در ته صندوق مخفی کرد می توان در قاب خالی ماندهٔ یک روز نقش یک محکوم ، یا مغلوب ، یا مصلوب را آویخت می توان با صورتک ها رخنهٔ دیوار را پوشاندمی توان با نقش هایی پوچ تر آمیخت می توان همچون عروسک های کوکی بود با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید می توان در جعبه ای ماهوتبا تنی انباشته از کاه سالها در لابلای تور و پولک خفت می توان با هر فشار هرزهٔ دستی بی سبب فریاد کرد و گفت ( آه ، من بسیار خوشبختم )

تنهایی ِ ماه

در تمام طول تاریکی سیرسیرکها فریاد زدند :( ماه ، ای ماه بزرگ ... )در تمام طول تاریکی شاخه ها با آن دستان دراز که از آنها آهی شهوتناک سوی بالا می رفت و نسیم تسلیم به فرامین خدایانی نشناخته و مرموز و هزاران نَفَس پنهان ، در زندگی ِ مخفی خاکو در آن دایرهٔ سیار نورانی ، شبتاب دقدقه در سقف چوبین لیلی در پرده غوکها در مرداب همه با هم‌ ، همه با هم یکریز تا سپیده دم فریاد زدند :( ماه ، ای ماه بزرگ ... )در تمام طول تاریکی ماه در مهتابی شعله کشید ماه دل تنهای شب خود بود داشت در بغض طلایی رنگش می ترکید

معشوق ِ من

معشوق من با آن تن برهنهٔ بی شرم بر ساقهای نیرومندش چون مرگ ایستاد خط های بی قرار مورّب اندامهای عاصی او را در طرح استوارش دنبال می کنندمعشوق من گویی ز نسل های فراموش گشته است گویی که تاتاری در انتهای چشمانش پیوسته در کمین سواریست گویی که بربری در برق پر طراوت دندانهایش مجذوب خون گرم شکاریست معشوق من همچون طبیعت مفهوم ناگزیر صریحی دارد او با شکست من قانون صادقانهٔ قدرت را تأیید می کند او وحشیانه آزادست مانند یک غریزهٔ سالم در عمق یک جزیرهٔ نامسکوناو پاک می کند با پاره های خیمهٔ مجنون از کفش خود غبار خیابان را معشوق منهمچون خداوندی ، در معبد نپال گویی از ابتدای وجودش بیگانه بوده است او مردیست از قرون گذشته یادآور اصالتِ زیبایی او در فضای خود چون بوی کودکیپیوسته خاطرات معصومی را بیدار می کنداو مثل یک سرود خوش عامیانه استسرشار از خشونت و عریانی او با خلوص دوست می داردذرات زندگی را ذرات خاک را غمهای آدمی را غمهای پاک را او با خلوص دوست می دارد یک کوچه باغ دهکده را یک درخت را یک ظرف بستنی را یک بند رخت را معشوق من انسان ساده ایست انسان ساده ای که من او را در سرزمین شوم عجایبچون آخرین نشانهٔ یک مذهب شگفت در لابلای بوتهٔ پستانهایم پنهان نموده ام

در غروبی ابدی

- روز یا شب ؟- نه ، ای دوست ، غروبی ابدیستبا عبور دو کبوتر در باد چون دو تابوت سپید و صداهایی از دور ، از آن دشت غریب ،بی ثبات و سرگردان ، همچون حرکت باد - سخنی باید گفت سخنی باید گفت دل من می خواهد با ظلمت جفت شود سخنی باید گفت چه فراموشی سنگینی سیبی از شاخه فرو می افتد دانه های زرد تخم کتانزیر منقار قناری های عاشق من می شکنندگل باقالا ، اعصاب کبودش را در سُکر ِ نسیم می سپارد به رها گشتن از دلهرهٔ گنگ دگرگونی و در اینجا ، در من ، در سر من ؟آه ...در سر من چیزی نیست به جز چرخش ذرات غلیظ سرخ و نگاهم مثل یک حرف دروغ شرمگینست و فرو افتاده - من به یک ماه می اندیشم - من به حرفی در شعر - من به یک چشمه می اندیشم - من به وهمی در خاک - من به بوی غنی ِ گندمزار - من به افسانهٔ نان - من به معصومیت بازی ها و به آن کوچهٔ باریک دراز که پر از عطر درختان اقاقی بود - من به بیداری تلخی که پس از بازی و به بهتی که پس از کوچه و به خالی طویلی که پس از عطر اقاقی ها - قهرمانی ها ؟- آه اسب ها پیرند - عشق ؟- تنهاست و از پنجره ای کوتاه به بیابانهای بی مجنون می نگردبه گذرگاهی با خاطره ای مغشوش از خرامیدن ساقی نازک در خلخال - آرزوها ؟- خود را می بازند در هماهنگی بی رحم هزاران در - بسته ؟- آری ، پیوسته بسته ، بسته - خسته خواهی شد - من به یک خانه می اندیشم با نفس های پیچک هایش ، رخوتناک با چراغانش روشن ، همچون نی نی ِ چشم با شبانش متفکر ، تنبل ، بی تشویش و به نوزادی با لبخندی نامحدود مثل یک دایرهٔ پی در پی بر آب و تنی پر خون ، چون خوشه ای از انگور- من به آوار می اندیشمو به تاراج وزش های سیاه و به نوری مشکوک که شبانگاهان در پنجره می کاودو به گوری کوچک ، کوچک چون پیکر یک نوزاد- کار ... کار ؟- آری ، اما در ‌آن میز بزرگدشمنی مخفی مسکن دارد که تو را می جود آرام آرامهمچنان که چوب و دفتر را و هزاران چیز بیهودهٔ دیگر را و سر انجام ، تو در فنجانی چای فرو خواهی رفت مثل قایق در گرداب و در اعماق افق ، چیزی جز دود غلیظ سیگار و خطوطی نامفهوم نخواهی دید - یک ستاره ؟- آری صدها ، صدها ، اماهمه در آن سوی شبهای محصور - یک پرنده ؟آری صدها ، صدها ، اما همه در خاطره های دور با غرور عبث بال زدنهاشان- من به فریادی در کوچه می اندیشم - من به موشی بی آزار که در دیوار گاهگاهی گذری دارد- سخنی باید گفتسخنی باید گفتدر سحرگاهان ، در لحظهٔ لرزانی که فضا همچون احساس بلوغ ناگهان با چیزی مبهم می آمیزدمن دلم می خواهد که به طغیانی تسلیم شوم من دلم می خواهدکه ببارم از آن ابر بزرگ من دلم می خواهد که بگویم نه نه نه نه - برویم - سخنی باید گفت - جام یا بستر ، یا تنهایی ، یا خواب ؟- برویم ...

مرداب

شب سیاهی کرد و بیماری گرفت
دیده را طغیان بیداری گرفت
دیده از دیدن نمی ماند ، دریغ
دیده پوشیدن نمی داند ، دریغ
رفت و در من مرگزاری کهنه یافت
هستیَم را انتظاری کهنه یافت
آن بیابان دید و تنهاییم را
ماه و خورشید مقواییم را
چون جنینی پیر ، با زهدان به جنگ
می درد دیوار زهدان را به چنگ
زنده ، اما حسرت زادن در او
مرده ، اما میل جان دادن در او
خود پسند از درد خود نا خواستن
خفته از سودای برپاخاستن
خنده ام غمناکی بیهوده ای
ننگم از دلپاکی ِ بیهوده ای
غربت سنگینم از دلدادگیم
شور تند مرگ در همخوابگیم
نامده هرگز فرود از بام خویش
در فرازی شاهد اعدام خویش
کرم خاک و خاکش اما بویناک
بادبادکهاش در افلاک پاک
ناشناس نیمهٔ پنهانیَش
شرمگین چهرهٔ انسانیَش
کو به کو در جستجوی جفت خویش
می دود ، معتاد بوی جفت خویش
جویدش گهگاه و ناباور از او
جفتش اما سخت تنهاتر از او
هر دو در بیم و هراس از یکدگر
تلخکام و ناسپاس از یکدگر
عشقشان ، سودای محکومانه ای
وصلشان ، رویای مشکوکانه ای
آه اگر راهی به دریاییم بود
از فرو رفتن چه پرواییم بود
گر به مردابی ز جریان ماند آب
از سکون خویش نقصان یابد آب
جانش اقلیم تباهی ها شود
ژرفنایش گور ماهی ها شود
آهوان ، ای آهوان دشتها
گاه اگر در معبر گلگشت ها
جویباری یافتید آوازخوان
رو به استغنای دریاها روان
جاری از ابریشم جریان خویش
خفته بر گردونهٔ طغیان خویش
یال اسب باد در چنگال او
روح سرخ ماه در دنبال او
ران سبز ساقه ها را می گشود
عطرِ بکر بوته ها را می ربود
بر فرازش ، در نگاه هر حباب
انعکاس بی دریغ آفتاب
خواب آن بی خواب را یاد آورید
مرگِ در مرداب را یاد آورید

آیه های زمینی

آن گاه خورشید سرد شد و برکت از زمین ها رفت و سبزه ها به صحراها خشکیدند و ماهیان به دریاها خشکیدند و خاک مردگانش را زان پس به خود نپذیرفتشب در تمام پنجره های پریده رنگ مانند یک تصوّر مشکوک پیوسته در تراکم و طغیان بود و راه ها ادامهٔ خود را در تیرگی رها کردند دیگر کسی به عشق نیندیشیددیگر کسی به فتح نیندیشیدو هیچ کس دیگر به هیچ چیز نیندیشیددر غارهای تنهایی بیهودگی به دنیا آمدخون بوی بنگ و افیون می دادزنهای باردار نوزادهای بی سر زاییدند و گاهواره ها از شرم به گورها پناه آوردند چه روزگار تلخ و سیاهینان ، نیروی شگفت رسالت را مغلوب کرده بودپبغمبران گرسنه و مفلوکاز وعده گاه های الهی گریختندو بره های گمشدهٔ عیسیدیگر صدای هی هی چوپانی را در بهت دشت ها نشنیدنددر دیدگان آینه ها گویی حرکات و رنگها و تصاویر وارونه منعکس می گشت و بر فراز سر دلقکان پست و چهرهٔ وقیح فواحش یک هالهٔ مقدس نورانی مانند چتر مشتعلی می سوخت مرداب های الکل با آن بخار های گس مسمومانبوه بی تحرّک روشنفکران را به ژرفنای خویش کشیدند و موشهای موذی اوراق زرنگار کتب را در گنجه های کهنه جویدند خورشید مرده بود خورشید مرده بود ، و فردا در ذهن کودکان مفهوم گنگ گمشده ای داشت آنها غرابت این لفظ کهنه را در مشق های خود با لکهٔ درشت سیاهیتصویر می نمودند مردُم ،گروه ساقط مردم دلمرده و تکیده و مبهوت در زیر بار شوم جسدهاشان از غربتی به غربت دیگر می رفتند و میل دردناک جنایت در دستهایشان متورم می شدگاهی جرقه ای ، جرقهٔ ناچیزی این اجتماع ساکت بی جان را یکباره از درون متلاشی می کرد آنها به هم هجوم می آوردندمردان گلوی یکدیگر را با کارد می دریدند و در میان بستری از خون با دختران نابالغ همخوابه می شدندآنها غریق وحشتِ خود بودند و حس ترسناکِ گنهکاری ارواح کور و کودنشان را مفلوج کرده بودپیوسته در مراسم اعدام وقتی طناب دار چشمان پر تشنج محکومی را از کاسه با فشار به بیرون می ریخت آنها به خود فرو می رفتند و از تصوّر شهوتناکی اعصاب پیر و خسته شان تیر می کشیداما همیشه در حواشی میدان ها این جانیان کوچک را می دیدی که ایستاده اند و خیره گشته اند به ریزش مداوم فوّاره های آب شاید هنوز همدر پشت چشم های له شده ، در عمق انجماد یک چیز نیم زندهٔ مغشوش بر جای مانده بود که در تلاش بی رمقش می خواست ایمان بیاورد به پاکی آواز آبها شاید ، ولی چه خالی بی پایانی خورشید مرده بودو هیچ کس نمی دانست که نام آن کبوتر غمگین کز قلب ها گریخته ، ایمانست آه ، ای صدای زندانی آیا شکوه یأس تو هرگز از هیچ سوی این شب منفور نقبی به سوی نور نخواهد زد ؟آه ، ای صدای زندانی ای آخرین صدای صدا ها ...

هدیه

من از نهایت شب حرف می زنممن از نهایت تاریکی و از نهایت شب حرف می زنماگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچهٔ خوشبخت بنگرم

دیدار در شب

و چهرهٔ شگفت از آن سوی دریچه به من گفت( حق با کسیست که می بیند من مثل حس گمشدگی وحشت آورم اما خدای من آیا چگونه می شود از من ترسید ؟من ، من که هیچ گاه جز بادبادکی سبک و ولگرد بر پشت بام های مِه آلود آسمان چیزی نبوده ام و عشق و میل و نفرت و دردم را در غربت شبانهٔ قبرستان موشی به نام مرگ جویده است . )و چهرهٔ شگفتبا آن خطوط نازک دنباله دار ِ سست که باد طرح جاریشان را لحظه به لحظه محو و دگرگون می کرد و گیسوان نرم و درازش که جنبش نهانی شب می ربودشان و بر تمام پهنهٔ شب می گشودشان همچون گیاه های ته دریا در آن سوی دریچه روان بودو داد زد :( باور کنید من زنده نیستم )من از ورای او تراکم تاریکی را و میوه های نقره ای کاج را هنوزمی دیدم ، آه ، ولی او ...او بر تمام این همه می لغزید و قلبِ بی نهایت او اوج می گرفت گویی که حس سبز درختان بود و چشمهایش تا ابدیت ادامه داشت . حق با شماست من هیچ گاه پس از مرگم جرأت نکرده ام که در آیینه بنگرمو آن قدر مُرده ام که هیچ چیز مرگ مرا دیگر ثابت نمی کند آه آیا صدای زنجره ای را که در پناه شب ، به سوی ماه می گریخت از انتهای باغ شنیدید ؟من فکر می کنم که تمام ستاره ها به آسمان گمشده ای کوچ کرده اند و شهر ، شهر چه ساکت بود من در سراسر طول مسیر خود جز با گروهی از مجسمه های پریده رنگ و چند رفتگر که بوی خاکروبه و توتون می دادند و گشتیان خستهٔ خواب آلود با هیچ چیز روبرو نشدم افسوس من مرده ام و شب هنوز هم گویی ادامهٔ همان شب بیهوده ست .خاموش شد و پهنهٔ وسیع دو چشمش را احساس گریه ، تلخ و کدر کرد آیا شما که صورتتان را در سایهٔ نقاب غم انگیز زندگی مخفی نموده اید گاهی به این حقیقت یأس آور اندیشه می کنید که زنده های امروزی چیزی به جز تفالهٔ یک زنده نیستند ؟گویی که کودکیدر اولین تبسّم خود پیر گشته است و قلب - این کتیبهٔ مخدوش که در خطوط اصلی آن دست برده اند -به اعتبار ِ سنگی خود دیگراحساس اعتماد نخواهد کرد شاید که اعتیاد به بودن و مصرف مدام مسکن ها امیال پاک و سادهٔ انسانی را به ورطهٔ زوال کشانده ست شاید که روح را به انزوای یک جزیرهٔ نامسکونتبعید کرده اند شاید که من صدای زنجره را خواب دیده ام پس این پیادگان که صبورانه بر نیزه های چوبی خود تکیه داده اند آن بادپا سوارانند ؟و این خمیدگان لاغر افیونی آن عارفان پاک بلند اندیش ؟پس راست است ، راست ، که انسان دیگر در انتظار ظهوری نیستو دختران عاشق با سوزن دراز برودری دوزی چشمان زود باور خود را دریده اند ؟اکنون طنین جیغ کلاغان در عمق خواب های سحرگاهی احساس می شودآیینه ها به هوش می آیند و شکل های منفرد و تنها خود را به اولین کشالهٔ بیداری و به هجوم مخفی کابوس های شوم تسلیم می کنند . افسوس من با تمام خاطره هایم از خون ، که جز حماسهٔ خونین نمی سرود و از غرور ، غروری که هیچ گاه خود را چنین حقیر نمی زیستدر انتهای فرصت خود ایستاده ام و گوش می کنم : نه صدایی و خیره می شوم : نه ز یک برگ جنبشی و نام من که نَفَس ِ آن همه پاکی بود ( دیگر غبار مقبره ها را هم بر هم نمی زند )لرزید و بر دو سوی خویش فرو ریخت و دستهای ملتمسش از شکاف ها مانند آه های طویلی ، به سوی من پیش آمدند ( سرد است و بادها خطوط مرا قطع می کنند آیا در این دیار کسی هست که هنوز از آشنا شدن به چهرهٔ فناشدهٔ خویش وحشت نداشته باشد ؟آیا زمان آن نرسیده ست که این دریچه باز شود باز باز باز که آسمان ببارد و مَرد بر جنازهٔ مَرد خویش زاری کنان نماز گزارد ؟ )شاید پرنده بود که نالیدیا باد ، در میان درختان یا من ، که در برابر بن بست قلب خود چون موجی از تأسف و شرم و درد بالا می آمدم و از میان پنجره می دیدم که آن دو دست ، آن دو سرزنش تلخ و همچنان دراز به سوی دو دست من در روشنایی سپیده دمی کاذب تحلیل می روند و یک صدا که در افق سرد فریاد زد :( خداحافظ . )

وهم ِ سبز

تمام روز در آیینه گریه می کردم بهار ، پنجره ام را به وهم سبز درختان سپرده بود تنم به پیلهٔ تنهاییَم نمی گنجید و بوی تاج کاغذیَم فضای آن قلمرو بی آفتاب را آلوده کرده بود نمی توانستم ، دیگر نمی توانستم صدای کوچه ، صدای پرنده هاصدای گم شدن توپ های ماهوتی و هایهوی گریزان کودکان و رقص بادکنک ها که چون حباب های کف صابون در انتهای ساقه ای از نخ صعود می کردند و باد ، باد که گویی در عمق گودترین لحظه های تیرهٔ همخوابگی نفس می زد حصار قلعهٔ خاموش اعتماد مرا فشار می دادندو از شکاف های کهنه ، دلم را به نام می خواندند تمام روز نگاه من به چشم های زندگیَم خیره گشته بود به آن دو چشم مضطرب ترسان که از نگاه ثابت من می گریختندو چون دروغگویان به انزوای بی خطر پلکها پناه می آوردندکدام قلّه کدام اوج ؟مگر تمامی این راه های پیچاپیچ در آن دهان سرد مکنده به نقطهٔ تلاقی و پایان نمی رسند ؟به من چه دادید ، ای واژه های ساده فریب و اِی ریاضت اندام ها و خواهش ها ؟اگر گلی به گیسوی خود می زدم از این تقلب ، از این تاج کاغذین که بر فراز سرم بو گرفته است ، فریبنده تر نبود ؟چگونه روح بیابان مرا گرفت و سِحر ماه ز ایمان گلّه دورم کرد !چگونه ناتمامی ِ قلبم بزرگ شد و هیچ نیمه ای این نیمه را تمام نکرد !چگونه ایستادم و دیدم زمین به زیر دو پایم ز تکیه گاه تهی می شود و گرمی تن جفتم به انتظار پوچ تنم ره نمی برد ! کدام قلّه کدام اوج ؟مرا پناه دهید ای چراغ های مشوش ای خانه های روشن شکاک که جامه های شسته در آغوش دودهای معطر بر بامهای آفتابیتان تاب می خورند مرا پناه دهید ای زنان سادهٔ کامل که از ورای پوست ، سرانگشت های نازکتان مسیر جنبش کیف آور جنینی را دنبال می کندو در شکاف گریبانتان همیشه هوا به بوی شیر تازه می آمیزد کدام قلّه کدام اوج ؟مرا پناه دهید ای اجاقهای پر آتش - ای نعل های خوشبختی -و ای سرود ظرفهای مسین در سیاهکاری مطبخ و ای ترنم دلگیر چرخ خیاطی و ای جدال روز و شب فرشها و جاروها مرا پناه دهید ای تمام عشق های حریصی که میل دردناک بقا بستر تصرّفتان را به آبِ جادو و قطره های خون ِ تازه می آراید تمام روز تمام روز رها شده ، رها شده ، چون لاشه ای بر آب به سوی سهمناک ترین صخره پیش می رفتم به سوی ژرف ترین غارهای دریایی و گوشتخوارترین ماهیان و مهره های نازک پشتم از حس مرگ تیر کشیدند نمی توانستم ، دیگر نمی توانستم صدای پایم از انکار راه بر می خاست و یأسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود و آن بهار ، و آن وهم سبز رنگ که بر دریچه گذر داشت ، با دلم می گفت ( نگاه کن تو هیچ گاه پیش نرفتی تو فرو رفتی . )

فتح ِ باغ

آن کلاغی که پرید از فراز سَر ِ ما و فرو رفت در اندیشهٔ آشفتهٔ ابری ولگردو صدایش همچون نیزهٔ کوتاهی ، پهنای افق را پیمود خبر ما را با خود خواهد برد به شهر همه می دانندهمه می دانند که من و تو از آن روزنهٔ سرد عبوس باغ را دیدیم و از آن شاخهٔ بازیگر دور از دست سیب را چیدیم همه می ترسند همه می ترسند ، اما من و تو به چراغ و آب و آینه پیوستیم و نترسیدیم سخن از پیوند سست دو نام و هم آغوشی در اوراق کهنهٔ یک دفتر نیست سخن از گیسوی خوشبخت منست با شقایق های سوختهٔ بوسهٔ تو و صمیمیت تن هامان ، در طرّاری و درخشیدن عریانیمان مثل فلس ماهی ها در آب سخن از زندگی نقره ای آوازیست که سحرگاهان فوّارهٔ کوچک می خواند ما در آن جنگل سبز سیّال شبی از خرگوشان وحشی و در آن دریای مضطرب خونسرد از صدف های پر از مروارید و در آن کوه غریب فاتح از عقابان جوان پرسیدیم که چه باید کردهمه می دانند همه می دانندما به خواب سرد و ساکت سیمرغان ، ره یافته ایم ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم در نگاه شرم آگین گلی گمنام و بقا را در یک لحظهٔ نا محدود که دو خورشید به هم خیره شدند سخن از پچ پچ ترسانی در ظلمت نیست سخن از روزست و پنجره های باز و هوای تازه و اجاقی که در آن اشیا بیهده می سوزندو زمینی که ز کِشتی دیگر بارور است و تولد و تکامل و غرور سخن از دستان عاشق ماست که پلی از پیغام عطر و نور و نسیم بر فراز شب ها ساخته اند به چمنزار بیا به چمنزار بزرگ و صدایم کن ، از پشت نفس های گل ابریشم همچنان آهو که جفتش را پرده ها از بغضی پنهانی سرشارند و کبوترهای معصوم از بلندی های برج سپید خود به زمین می نگرند

به علی گفت مادرش روزی ...

علی کوچیکه علی بونه گیر نصف شب از خواب پرید چشماشُ هی مالید با دَس سه چار تا خمیازه کشید پا شد نِشَس چی دیده بود ؟چی دیده بود ؟خواب یه ماهی دیده بود یه ماهی ، انگار که یه کپه دو زاری انگار که یه طاقه حریر با حاشیهٔ منجوق کاری انگار که رو برگ گل ِ لال عباسی خامه دوزیش کرده بودن قایم موشک بازی می کردن تو چشاش دو تا نگین گرد صافِ الماسی همچی یواش همچی یواش خودِشُ رو آب دراز می کرد که بادبزن فرنگیاش صورت آبُ ناز می کردبوی تنش ، بوی کتابچه های نو بوی یه صفر گنده و پهلوش یه دوبوی شبای عید و آشپزخونه و نذری پَزون شمردن ستاره ها ، تو رختخواب ، رو پشت بون ریختن بارون رو آجرفرش ِ حیاط بوی لواشک ، بوی شوکولات انگار تو آب ، گوهر شب چراغ می رفت انگار که دختر کوچیکهٔ شاپریون تو یه کجاوهٔ بلوربه سیر باغ و راغ می رفت دور و وَرش گل ریزون بالای سَرش نور بارون شاید که از طایفهٔ جن و پری بود ماهیه شاید که از اون ماهیای دَدَری بود ماهیه شاید که یه خیال تند سَرسَری بود ماهیه هر چی که بود هر کی که بودعلی کوچیکه محو تماشاش شده بود واله و شیداش شده بود همچی که دس برد که به اون رنگ رَوون نور جَوون نقره نِشون دس بزنه برق زد و بارون زد و آب سیا شد شیکم زمین زیر تن ماهی وا شد دسه گلا دور شدن و دود شدن شمشای نور سوختن و نابود شدنباز مثِ هر شب رو سر علی کوچیکه دَسمال آسمون پر از گلابی نه چشمه ای ، نه ماهی ای ، نه خوابی باد توی بادگیرا نفس نفس می زد زلفای بیدُ می کشیداز روی لنگای دراز گل آغا چادر نماز کودَریشُ پس می زد رو بند رخت پیرهن زیرا و عرق گیرادَس می کشیدن به تن همدیگه و حالی به حالی می شدنانگار که از فکرای بدهی پر و خالی می شدنسیرسیرکا سازا رُ کوک کرده بودن و ساز می زدن همچی که باد آروم می شد قورباغه ها از ته باغچه زیر آواز می زدنشب مثِ هر شب بود و چَن شب پیش و شبهای دیگه آمو علی تو نخ یه دنیای دیگه علی کوچیکه سِحر شده بود نقرهٔ نابش رُ میخواسماهی خوابش رُ می خواس راه آب بود و قرقر آب علی کوچیکه و حوض پر آب ( علی کوچیکه علی کوچیکه نکنه تو جات وول بخوریحرفای ِ ننه قمر خانم یادت بره گول بخوری تو خواب اگه ماهی دیدی خیر باشه خواب کجا ، حوض پر از آب کجا کاری نکنی که اسمتُ توی کتابا بنویسن سیا کنن طلسمتُ آب مثِ خواب نیس که آدم از این سرش فرو بره از اون سرش بیرون بیاد تو چار راهاش وقت خطر صدای سوت سوتک پاسبون بیاد شکر خدا پات رو زمین ِ محکمهکور و کچل نیسی علی ، سلامتی ، چی چیت کمه ؟می تونی بری شابدوالعظیم ماشین دودی سوار بشی قد بکشی ، خال بکوبی ، جاهل ِ پامِنار بشی حیفه آدم این همه چیزای قشنگُ نبینه الا کلنگ سوار نشه شهر فرنگُ نبینه فصل ، حالا فصل گوجه و سیب و خیار بستنیس چَن روز دیگه تو تکیه ، سینه زنیس ای علی ای علی دیوونه تختِ فنری بهتره ، یا تختهٔ مرده شورخونه ؟گیرم تو هم خود تُ به آبِ شور زدی رفتی و اون کولی خانومُ به تور زدیماهی چیه ؟ ماهی که ایمون نمیشه ، نون نمی شه اون یه وجب پوست تنش واسه فاطی تنبون نمی شه دَس که به ماهی بزنی از سرتا پات بو می گیره بوت تو دماغا می پیچه دنیا ازت رو می گیره بگیر بخواب ، بگیر بخواب که کار باطل نکنیبا فکرای صد تا یه غازحل مسائل نکنی سر تو بذار رو ناز بالش ، بذار به هَم بیاد چشت قاچ زینُ محکم چنگ بزن که اسب سواری پیشکشت . )حوصلهٔ آب دیگه داشت سر می رفت خودشُ می ریخت تو پاشوره ، در می رفت انگار می خواس تو تاریکیداد بکشه : ( آهای زکی !این حرفا ، حرف اون کسونیس که اگه یه بار تو عمرشون زد و یه خواب دیدن خواب پیاز و ترشی و دوغ و چلوکباب دیدن ماهی چی کار به کار یه خیک شیکم تغار داره ماهی که سهله ، سگشم از این تغارا عار داره ماهی تو آب می چرخه و ستاره دس چین می کنه اونوخ به خواب هر کی رفت خوابشُ از ستاره سنگین می کنه می برتش ، می برتش از توی این دنیای دلمردهٔ چاردیواریانق نق نحس ساعتا ، خستگیا ، بیکاریا دنیای آش رشته و ورّاجی و شلختگیدرد قولنج و درد پر خوردن و درد اَختِگیدنیای بشکن زدن و لوس بازی عروس دوماد بازی و ناموس بازی دنیای هی خیابونا رُ الکی گز کردن از عربی خوندن یه لچک به سر حظ کردن دنیای صبح ِ سَحرا تو توپخونه تماشای دارزدن نصفِ شبا رو قصهٔ آقابالاخان زار زدن دنیایی که هر وخت خداش تو کوچه هاش پا می ذاره یه دسّه خاله خانباجی از عقب سرش یه دسّه قداره کش از جلوش میاد دنیایی که هر جا می ری صدای رادیوش میاد میبرتش ، میبرتش ، از توی این همبونهٔ کرم و کثافت و مرض به آبیای پاک و صافِ آسمون میبرتشبه سادگی ِ کهکشون می برتش . )آب از سر یه شاپرک گذشته بود و داشت حالا فُروش می داد علی کوچیکه نشسته بود کنار حوض حرفای آبُ گوش میداد انگار که از اون ته تهااز پشت گلکاری نورا ، یه کسی صداش می زدآه می کشید دس عرق کرده و سردش رُ یواش به پاش می زد انگار می گفت : ( یک دو سه نپریدی ؟ هه هه ههمن توی اون تاریکیای ته آبم به خدا حرفمُ باور کن ، علی ماهی ِ خوابم به خدا دادم تمام سَرسَرا رُ آب و جارو بکننپرده های مرواری رُ این رو و آن رو بکننبه نوکرای با وفام سپردم کجاوهٔ بلورمم آوردم سه چار تا منزل که از اینجا دور بشیم به سبزه زارای همیشه سبز دریا می رسیم به گله های کف که چوپون ندارن به دالونای نور که پایون ندارن به قصرای صدف که پایون ندارن یادت باشه از سر راه هفت هشت تا دونه مرواریجمع کنی که بعد باهاشون تو بیکارییه قل دو قل بازی کنیم ای علی ، من بچّهٔ دریام ، نفسم پاکه ، علی دریا همونجاس که همونجا آخر خاکه ، علی هر کی که دریا رُ به عمرش ندیده اززندگیش چی فهمیده ؟خسته شدم ، حالم بهم خورد از این بوی لجنانقده پا به پا نکن که دو تایی تا خرخره فرو بریم توی لجن بپر بیا وگرنه ای ، علی کوچیکه مجبور می شم بهت بگم نه تو ، نه من . )آب یهو بالا اومد و هُلفی کرد و تو کشید انگار که آب جفتشُ جست و تو خودش فرو کشید دایره های نقره ای توی خودشون چرخیدن و چرخیدن و خسته شدن موجا کشاله کردن و از سر نو به زنجیرای ته حوض بسته شدن قل قل قل تالاپ تالاپ قل قل قل تالاپ تالاپ چرخ می زدن رو سطح آب تو تاریکی ، چَن تا حباب ( علی کجاس ؟ )( تو باغچه )( چی می چینه ؟ )( آلوچه . )آلوچهٔ باغ بالا جرأت داری ؟ بسم الله

پرنده فقط یک پرنده بود

پرنده گفت : ( چه بویی ، چه آفتابی ، آه بهار آمده استو من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت. ) پرنده از لب ایوانپرید ، مثل پیامی پرید و رفت پرنده کوچک بودپرنده فکر نمی کردپرنده روزنامه نمی خواند پرنده قرض نداشت پرنده آدم ها را نمی شناخت پرنده روی هوا و بر فراز چراغ های خطر در ارتفاع بی خبری می پرید و لحظه های آبی را دیوانه وار تجربه می کردپرنده ، آه ، فقط یک پرنده بود

ای مرز ِ پرگهر ...

فاتح شدم خود را به ثبت رساندم خود را به نامی ، در یک شناسنامه ، مزین کردم و هستیَم به یک شماره مشخص شدپس زنده باد 678 صادره از بخش 5 ساکن تهراندیگر خیالم از همه سو راحت است آغوش مهربان مام وطن پستانک سوابق پر افتخار تاریخیلالایی تمدن و فرهنگ و جق و جق ِ جقجقهٔ قانون... آه دیگر خیالم از همه سو راحتستاز فرط شادمانی رفتم کنار پنجره ، با اشتیاق ، ششصد و هفتاد و هشت بار هوا را که از غُبار پهن و بوی خاکروبه و ادرار ، منقبض شده بود درون سینه فرو دادم و زیر ششصد و هفتاد و هشت قبض بدهکاری و روی ششصد و هفتاد و هشت تقاضای کار نوشتم : فروغ فرخزاددر سرزمین شعر و گل و بلبل موهبتیست زیستن ، آن هم وقتی که واقعیتِ موجود بودن تو پس از سالهای سال پذیرفته می شودجایی که من با اولین نگاه رسمیم از لای پرده ، ششصد و هفتاد و هشت شاعر را می بینمکه حقه بازها ، همه در هیأت غریب گدایان در لای خاکروبه ، به دنبال وزن و قافیه می گردندو از صدای اولین قدم رسمیَم یکباره از میان لجن زارهای تیره ، ششصد و هفتاد و هشت بلبل مرموز که از سر تفننخود را به شکل ششصد و هفتاد و هشت کلاغ سیاه پیر در آورده اند با تنبلی به سوی حاشیهٔ روز می پرند و اولین نفس زدن رسمیَم آغشته می شود به بوی ششصد و هفتاد و هشت شاخه گل سرخ محصول کارخانجاتِ عظیم پلاسکوموهبتیست زیستن ، آری در زادگاه شیخ ابودلقک کمانچه کش فوری و شیخ ، ای دل ای دل تنبک تبار تنبوری شهر ستارگان گران وزن ِ ساق و باسن و پستان و پشت جلد و هنر گهوارهٔ مؤلفان (فلسفهٔ ای بابا به من چه ولش کن)مهد مسابقات المپیک هوش - وای !جایی که دست به هر دستگاه نقلی تصویر و صوت می زنی ، از آن بوق نبوغ نابغه ای تازه سال می آید و برگزیدگان فکری ملت وقتی که در کلاس اکابر حضور می یابندهر یک به روی سینه ، ششصد و هفتاد و هشت کباب پز برقیو بر دو دست ششصد و هفتاد و هشت ساعت ناوزر ردیف کرده و می دانند که ناتوانی از خواص تهی کیسه بودنست ، نه نادانی فاتح شدم بله فاتح شدم اکنون به شادمانی این فتح در پای آینه ، با افتخار ششصد و هفتاد و هشت شمع نسیه می افروزمو می پرم به روی طاقچه تا ، با اجازه ، چند کلامی در بارهٔ فوائد ِ قانونی ِ حیات به عرض حضورتان برسانم و اولین کلنگ ساختمان رفیع زندگیم را همراه با طنین کف زدنی پر شور بر فرق فرق خویش بکوبممن زنده ام ، بله ، مانند زنده رود ، که یک روز زنده بود و از تمام آن چه که در انحصار مردم زنده ست ، بهره خواهم برد من می توانم از فردا در کوچه های شهر ، که سرشار از مواهب مِلیست و در میان سایه های سبکبار تیرهای تلگراف گردش کنان قدم بردارم و با غرور ، ششصد و هفتاد و هشت بار ، به دیوار مستراح های عمومی بنویسم خط نوشتم که خر کند خنده من می توانم از فردا همچون وطن پرست غیوریسهمی از ایده آل عظیمی که اجتماع هر چارشنبه بعد از ظهر ، آن را با اشتیاق و دلهره دنبال می کند در قلب و مغز خویش داشته باشمسهمی از آن هزار هوس پرور هزار ریالی که می توان به مصرف یخچال و مبل و پرده رساندش یا آنکه در ازای ششصد و هفتاد و هشت رأی طبیعی آن را شبی به ششصد و هفتاد و هشت مرد وطن بخشید من می توانم از فردا در پستوی مغازهٔ خاچیک بعد از فرو کشیدن چندین نفس ، ز چند گرم جنس دستِ اول خالص و صرف چند بادیه پپسی کولای ناخالص و پخش چند یا حق و یا هو و وغ وغ و هوهو رسما به مجمع فضلای فکور و فضله های فاضل روشنفکر و پیران مکتب داخ داخ تاراخ تاراخ بپیوندم و طرح اولین رمان بزرگم راکه در حوالی سنهٔ یکهزار و ششصد و هفتاد و هشت شمسی تبریزی رسما به زیر دستگاه تهیدست چاپ خواهد رفت بر هر دو پشت ششصد و هفتاد و هشت پاکتاُشنوی اصل ویژه بریزم من می توانم از فردا با اعتماد کامل خود را برای ششصد و هفتاد و هشت دوره به یک دستگاه مسند مخمل پوش در مجلس تجمع و تأمین آتیه یا مجلس سپاس و ثنا میهمان کنم زیرا که من تمام مندرجات مجله هنر و دانش - و تملق و کرنش را می خوانم و شیوهٔ (درست نوشتن) را می دانم من در میان تودهٔ سازنده ای قدم به عرصهٔ هستی نهاده ام که گرچه نان ندارد ، اما به جای آن میدان دید ِ باز و وسیعی دارد که مرزهای فعلی جغرافیاییش از جانب شمال به میدان پر طراوت و سبز تیرو از جنوب به میدان باستانی اعدام و در مناطق پر ازدحام ، به میدان توپخانه رسیده ست و در پناه آسمان درخشان و امن امنیتش از صبح تا غروب ، ششصد و هفتاد و هشت قوی ِ قوی هیکل ِ گچی به اتفاق ششصد و هفتاد و هشت فرشته - آن هم فرشتهٔ از خاک وگل سرشته - به تبلیغ طرح های سکون و سکوت مشغولند فاتح شدم بله فاتح شدم پس زنده باد 678 صادره از بخش 5 ساکن تهران که در پناه پشتکار و اراده به آن چنان مقام رفیعی رسیده است ، که در چارچوب پنجره ایدر ارتفاع ششصد و هفتاد و هشت متری سطح زمین قرار گرفته ست و افتخار این را دارد که می تواند از همان دریچه - نه از راه پلکان –خود را دیوانه وار به دامان مهربان مام وطن سرنگون کند و آخرین وصیتش اینست که در ازای ششصد و هفتاد و هشت سکه ، حضرت استاد آبراهام صهبامرثیه ای به قافیهٔ کشک در رثای حیاتش رقم زند

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد به جویبار که در من جاری بود به ابرها که فکرهای طویلم بودند به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من از فصل های خشک گذر می کردند به دسته های کلاغان که عطر مزرعه های شبانه را برای من به هدیه می آوردندبه مادرم که در آیینه زندگی می کرد و شکل پیری ِ من بود و به زمین ، که شهوت تکرار من ، درون ملتهبش را از تخمه های سبز می انباشت - سلامی دوباره خواهم داد می آیم ، می آیم ، می آیم با گیسویم : ادامهٔ بوهای زیر خاک با چشمهایم : تجربه های غلیظ تاریکی با بوته ها که چیده ام از بیشه های آن سوی دیوار می آیم ، می آیم ، می آیم و آستانه پر از عشق می شود و من در آستانه به آنها که دوست می دارند و دختری که هنوز آنجا ،در آستانهٔ پرعشق ایستاده ، سلامی دوباره خواهم داد

من از تو می مُردم

من از تو می مردم اما تو زندگانی من بودی تو با من می رفتی تو در من می خواندی وقتی که من خیابان ها را بی هیچ مقصدی می پیمودم تو با من می رفتی تو در من می خواندی تو از میان نارون ها ، گنجشک های عاشق را به صبح پنجره دعوت می کردیوقتی که شب مکرر می شد وقتی که شب تمام نمی شد تو از میان نارون ها ، گنجشک های عاشق را به صبح پنجره دعوت می کردیتو با چراغهایت می آمدی به کوچهٔ ما تو با چراغهایت می آمدیوقتی که بچه ها می رفتند و خوشه های اقاقی می خوابیدند و من در آینه تنها می ماندمتو با چراغهایت می آمدی ...تو دستهایت را می بخشیدی تو چشمهایت را می بخشیدی تو مهربانیت را می بخشیدی وقتی که من گرسنه بودم تو زندگانیت را می بخشیدی تو مثل نور سَخی بودی تو لاله ها را می چیدی و گیسوانم را می پوشاندی وقتی که گیسوان من از عریانی می لرزیدند تو لاله ها را می چیدی تو گونه هایت را می چسباندیبه اضطراب پستان هایم وقتی که من دیگرچیزی نداشتم که بگویم تو گونه هایت را می چسباندیبه اضطراب پستانهایم و گوش می دادیبه خون من که ناله کنان می رفت و عشق من که گریه کنان می مُردتو گوش می دادیاما مرا نمی دیدی

تولدی دیگر

همهٔ هستی من آیهٔ تاریکیست که تو را در خود تکرار کنان به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد بردمن در این آیه تو را آه کشیدم ، آه من در این آیه تو را به درخت و آب و آتش پیوند زدم زندگی شاید یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد زندگی شاید ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد زندگی شاید طفلیست که از مدرسه بر می گرددزندگی شاید افروختن سیگاری باشد ، در فاصلهٔ رخوتناک دو هم آغوشییا عبور گیج رهگذری باشد که کلاه از سر بر می دارد و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید (صبح بخیر) زندگی شاید آن لحظهٔ مسدودیست که نگاه من ، در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد و در این حسی است که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت در اتاقی که به اندازهٔ یک تنهاییست دل من که به اندازهٔ یک عشقست به بهانه های سادهٔ خوشبختی خود می نگردبه زوال زیبای گلها در گلدان به نهالی که تو در باغچهٔ خانه مان کاشته ای و به آواز قناری ها که به اندازهٔ یک پنجره می خوانند آه ...سهم من اینست سهم من اینست سهم من ،آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد سهم من پایین رفتن از یک پلهٔ متروکست و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید : ( دستهایت رادوست میدارم )دستهایم را در باغچه می کارم سبز خواهم شد ، می دانم ، می دانم ، می دانمو پرستوها در گودی انگشتان جوهریم تخم خواهند گذاشت گوشواری به دو گوشم می آویزم از دو گیلاس سرخ همزاد و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم کوچه ای هست که در آنجا پسرانی که به من عاشق بودند ، هنوزبا همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر به تبسّم معصوم دخترکی می اندیشند که یک شب او را باد با خود برد کوچه ای هست که قلب من آن را از محله های کودکیَم دزدیده ست سفر حجمی در خط زمان و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن حجمی از تصویری آگاه که ز مهمانی یک آینه بر می گرددو بدینسانست که کسی می میرد و کسی می ماند هیچ صیّادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد ، مرواریدی صید نخواهد کردمن پری کوچک غمگینی را می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد و دلش را در یک نی لبک چوبین می نوازد آرام ، آرام پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد