پیشنهادات  

سهراب سپهری - حجم سبز

آب

آب را گل نکنیم:در فرودست انگار، کفتری می‌خورد آب.یا که در بیشه دور، سیرهٔی پر می‌شوید.یا در آبادی، کوزهٔی پر می‌گردد.آب را گل نکنیم:شاید این آب روان، می‌رود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی.دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده در آب.زن زیبایی آمد لب رود،آب را گل نکنیم:روی زیبا دو برابر شده است.چه گوارا این آب!چه زلال این رود!مردم بالادست، چه صفایی دارند!چشمه‌هاشان جوشان، گاوهاشان شیرافشان باد!من ندیدم دهشان،بی‌گمان پای چپرهاشان جا پای خداست.ماهتاب آن‌جا، می‌کند روشن پهنای کلام.بی‌گمان در ده بالادست، چینه‌ها کوتاه است.مردمش می‌دانند، که شقاق چه گلی است.بی‌گمان آن‌جا آبی، آبی است.غنچهٔی می‌شکفد، اهل ده باخبرند.چه دهی باید باشد!کوچه باغش پر موسیقی باد!مردمان سر رود، آب را می‌فهمند.گل نکردندش، ما نیزآب را گل نکنیم.

آفتابی

صدای آب می آید ، مگر در نهر تنهایی چه می شویند؟لباس لحظه ها پاک است.میان آفتاب هشتم دی ماهطنین برف ، نخ های تماشا ، چکه های وقت.طراوت روی آجرهاست، روی استخوان روز.چه می خواهیم؟بخار فصل گرد واژه های ماست.دهان گلخانه فکر است.سفرهایی ترا در کوچه هاشان خواب می بینند.ترا در قریه های دور مرغانی بهم تبریک می گویند.چرا مردم نمی دانندکه لادن اتفاقی نیست ،نمی دانند در چشمان دم جنبانک امروز برق آبهای شطدیروز است؟چرا مردم نمی دانندکه در گل های نا ممکن هوا سرد است؟

از روی پلک شب

شب سرشاری بود.رود از پای صنوبرها، تا فراترها رفت.دره مهتاب اندود، و چنان روشن کوه، که خدا پیدا بود.در بلندی‌ها، مادورها گم، سطح‌ها شسته، و نگاه از همه شب نازک‌تر.دست‌هایت، ساقه سبز پیامی را می‌داد به منو سفالینه‌ انس، با نفس‌هایت آهسته ترک می‌خوردو تپش‌هامان می‌ریخت به سنگ.از شرابی دیرین، شن تابستان در رگ‌هاو لعاب مهتاب، روی رفتارت.تو شگرف، تو رها، و برازنده خاک.فرصت سبز حیات، به هوای خنک کوهستان می‌پیوست.سایه‌ها برمی‌گشت.و هنوز، در سر راه نسیم.پونه‌هایی که تکان می‌خورد.جذبه‌هایی که به هم می‌خورد.

از سبز به سبز

من در این تاریکیفکر یک بره روشن هستمکه بیاید علف خستگی‌ام را بچرد.من در این تاریکیامتداد تر بازوهایم رازیر بارانی می‌بینمکه دعاهای نخستین بشر را تر کرد.من در این تاریکیدرگشودم به چمن‌های قدیم،به طلایی‌هایی، که به دیوار اساطیر تماشا کردیم.من در این تاریکیریشه‌ها را دیدمو برای بته نورس مرگ، آب را معنی کردم.

به باغ هم‌سفران

صدا کن مرا.صدای تو خوب است.صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی استکه در انتهای صمیمیت حزن می‌روید.در ابعاد این عصر خاموشمن از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم.بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش‌بینی نمی‌کرد.و خاصیت عشق این است.کسی نیست،بیا زندگی را بدزدیم، آن وقتمیان دو دیدار قسمت کنیم.بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم.بیا زودتر چیزها را ببینیم.ببین، عقربک‌های فواره در صفحه ساعت حوضزمان را به گردی بدل می‌کنند.بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی‌ام.بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را.مرا گرم کن(و یک‌بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شدو باران تندی گرفتو سردم شد، آن وقت در پشت یک سنگ،اجاق شقایق مرا گرم کرد.)در این کوچه‌هایی که تاریک هستندمن از حاصل ضرب تردید و کبریت می‌ترسم.من از سطح سیمانی قرن می‌ترسم.بیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاه جرثقیل است.مرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج پولاد.مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات.اگر کاشف معدن صبح آمد، صدا کن مرا.و من، در طلوع گل یاسی از پشت انگشت‌های تو، بیدار خواهم شد.و آن وقتحکایت کن از بمب‌هایی که من خواب بودم، و افتاد.حکایت کن از گونه‌هایی که من خواب بودم، و تر شد.بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند.در آن گیروداری که چرخ زره‌پوش از روی رویای کودک گذر داشتقناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بست.بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد.چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد.چه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید.و آن وقت من، مثل ایمانی از تابش استوا گرم،تو را در سرآغاز یک باغ خواهم نشانید.

تا نبض خیس صبح

آه، در ایثار سطح ها چه شکوهی است !ای سرطان شریف عزلت!سطح من ارزانی تو باد!یک نفر آمدتا عضلات بهشتدست مرا امتداد داد.یک نفر آمد که نور صبح مذاهبدر وسط دگمه های پیرهنش بود.از علف خشک آیه های قدیمیپنجره می بافت.مثل پریروزهای فکر، جوان بود.حنجره اش از صفاف آبی شط هاپر شده بود.یک نفر آمد کتاب های مرا برد.روی سرم سقفی از تناسب گل ها گشید.عصر مرا با دریچه های مکرر وسیع کرد.میز مرا زیر معنویت باران نهاد.بعد، نشستیم.حرف زدیم از دقیقه های مشجر.از کلماتی که زندگی شان ، در وسط آب می گذشت.فرصت ما زیر ابرهای مناسبمثل تن گیج یک کبوتر ناگاهحجم خوشی داشت.نصفه شب بود، از تلاطم میوهطرح درختان عجیب شد.رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت.بعددست در آغاز جسم آب تنی کرد.بعد در احشای خیس نارون باغصبح شد.

تپش سایه دوست

تا سواد قریه راهی بود.چشم های ما پر از تفسیر ماه زنده بومی ،شب درون آستین هامان.می گذشتیم از میان آبکندی خشک.از کلام سبزه زاران گوش ها سرشار،کوله بار از انعکاس شهر های دور.منطق زبر زمین در زیر پا جاری.زیر دندان های ما طعم فراغت جابجا میشد.پای پوش ما که از جنس نبوت بود ما را با نسیمی از زمین می کند.چو بدست ما به دوش خود بهار جاودان می برد.هر یک از ما آسمانی داشت در هر انحنای فکر.هر تکان دست ما با جنبش یک بال مجذوب سحر می خواند.جیب های ما صدای جیک جیک صبح های کودکی می داد.ما گروه عاشقان بودیم و راه مااز کنار قریه های آشنا با فقرتا صفای بیکران می رفت.بر فراز آبگیری خود بخود سرها خم شد:روی صورت های ما تبخیر می شد شبو صدای دوست می آمد به گوش دوست.

جنبش واژه زیست

پشت کاجستان ، برف.برف، یک دسته کلاغ.جاده یعنی غربت.باد، آواز، مسافر، و کمی میل به خواب.شاخ پیچک و رسیدن، و حیاط.من ، و دلتنگ، و این شیشه خیس.می نویسم، و فضا.می نویسم ، و دو دیوار ، و چندین گنجشک.یک نفر دلتنگ است.یک نفر می بافد.یک نفر می شمرد.یک نفر می خواند.زندگی یعنی : یک سار پرید.از چه دلتنگ شدی ؟دلخوشی ها کم نیست : مثلا این خورشید،کودک پس فردا،کفتر آن هفته.یک نفر دیشب مردو هنوز ، نان گندم خوب است.و هنوز ، آب می ریزد پایین ، اسب ها می نوشند.قطره ها در جریان،برف بر دوش سکوتو زمان روی ستون فقرات گل یاس.

در گلستانه

دشت‌هایی چه فراخ!کوه‌هایی چه بلنددر گلستانه چه بوی علفی می‌آمد!من در این آبادی، پی چیزی می‌گشتم:پی خوابی شاید،پی نوری، ریگی، لبخندی.پشت تبریزی‌هاغفلت پاکی بود، که صدایم می‌زد.پای نی‌زاری ماندم، باد می‌آمد، گوش دادم:چه کسی با من، حرف می‌زند؟سوسماری لغزید.راه افتادم.یونجه‌زاری سر راه.بعد جالیز خیار، بوته‌های گل رنگو فراموشی خاک.لب آبیگیوه‌ها را کندم، و نشستم، پاها در آب:من چه سبزم امروزو چه اندازه تنم هوشیار است!نکند اندوهی، سر رسد از پس کوه.چه کسی پشت درختان است؟هیچ، می‌چرخد گاوی در کرتظهر تابستان است.سایه‌ها می‌دانند، که چه تابستانی است.سایه‌هایی بی‌لک،گوشهٔی روشن و پاک،کودکان احساس! جای بازی این‌جاست.زندگی خالی نیست:مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست.آریتا شقایق هست، زندگی باید کرد.در دل من چیزی است، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبحو چنان بی‌تابم، که دلم می‌خواهدبدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه.دورها آوایی است، که مرا می‌خواند.

دوست

بزرگ بودو از اهالی امروز بودو با تمام افق های باز نسبت داشتو لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید.صداشبه شکل حزن پریشان واقعیت بود.و پلک هاشمسیر نبض عناصر رابه ما نشان داد.و دست هاشهوای صاف سخاوت راورق زدو مهربانی رابه سمت ما کوچاند.به شکل خلوت خود بودو عاشقانه ترین انحنای وقت خودش رابرای آینه تفسیر کرد.و او به شیوه باران پر از طراوت تکرار بود.و او به سبک درختمیان عافیت نور منتشر می شد.همیشه کودکی باد را صدا می کرد.همیشه رشته صحبت رابه چفت آب گره می زد.برای ما، یک شبسجود سبز محبت راچنان صریح ادا کردکه ما به عاطفه سطح خاک دست کشیدیمو مثل لهجه یک سطل آب تازه شدیم.و ابرها دیدیمکه با چقدر سبدبرای چیدن یک خوشه بشارت رفت.ولی نشدکه روبروی وضوح کبوتران بنشیندو رفت تا لب هیچو پشت حوصله نورها دراز کشیدو هیچ فکر نکردکه ما میان پریشانی تلفظ درهابرای خوردن یک سیبچقدر تنها ماندیم.

روشنی، من، گل، آب

ابری نیست .بادی نیست.می نشینم لب حوض:گردش ماهی ها ، روشنی ، من ، گل ، آب.پاکی خوشه زیست.مادرم ریحان می چیند.نان و ریحان و پنیر ، آسمانی بی ابر ، اطلسی هایی تر.رستگاری نزدیک : لای گل های حیاط.نور در کاسه مس ، چه نوازش ها می ریزد!نردبان از سر دیوار بلند ، صبح را روی زمین می آرد.پشت لبخندی پنهان هر چیز.روزنی دارد دیوار زمان ، که از آن ، چهره من پیداست.چیزهایی هست ، که نمی دانم.می دانم ، سبزه ای را بکنم خواهم مرد.می روم بالا تا اوج ، من پرواز بال و پرم.راه می بینم در ظلمت ، من پرواز فانوسم.من پرواز نورم و شنو پر از دار و درخت.پرم از راه ، از پل ، از رود ، از موج.پرم از سایه برگی در آب:چه درونم تنهاست.

ساده رنگ

آسمان، آبی‌تر،آب آبی‌تر.من در ایوانم، رعنا سر حوض.رخت می‌شوید رعنا.برگ‌ها می‌ریزد.مادرم صبحی می‌گفت: موسم دلگیری است.من به او گفتم: زندگانی سیبی است، گاز باید زد با پوست.زن همسایه در پنجره‌اش، تور می‌بافد، می‌خواند.من ودا می‌خوانم، گاهی نیزطرح می‌ریزم سنگی، مرغی، ابری.آفتابی یکدست.سارها آمده‌اند.تازه لادن‌ها پیدا شده‌اند.من اناری را، می‌کنم دانه، به دل می‌گویم:خوب بود این مردم، دانه‌های دلشان پیدا بود.می‌پرد در چشمم آب انار: اشک می‌ریزم.مادرم می‌خندد.رعنا هم.

سوره تماشا

به تماشا سوگندو به آغاز کلامو به پرواز کبوتر از ذهنواژه ای در قفس است.حرف هایم ، مثل یک تکه چمن روشن بود.من به آنان گفتم:آفتابی لب درگاه شماستکه اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد.و به آنان گفتم : سنگ آرایش کوهستان نیستهمچنانی که فلز ، زیوری نیست به اندام کلنگ .در کف دست زمین گوهر ناپیدایی استکه رسولان همه از تابش آن خیره شدند.پی گوهر باشید.لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید.و من آنان را ، به صدای قدم پیک بشارت دادمو به نزدیکی روز ، و به افزایش رنگ .به طنین گل سرخ ، پشت پرچین سخن های درشت.و به آنان گفتم :هر که در حافظه چوب ببیند باغیصورتش در وزش بیشه شور ابدی خواهد ماند.هرکه با مرغ هوا دوست شودخوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود.آنکه نور از سر انگشت زمان برچیندمی گشاید گره پنجره ها را با آه.زیر بیدی بودیم.برگی از شاخه بالای سرم چیدم ، گفتم :چشم را باز کنید ، آیتی بهتر از این می خواهید؟می شنیدیم که بهم می گفتند:سحر میداند،سحر!سر هر کوه رسولی دیدندابر انکار به دوش آوردند.باد را نازل کردیمتا کلاه از سرشان بردارد.خانه هاشان پر داوودی بود،چشمشان را بستیم .دستشان را نرساندیم به سر شاخه هوش.جیبشان را پر عادت کردیم.خوابشان را به صدای سفر آینه ها آشفتیم.

شب تنهایی خوب

گوش کن ، دورترین مرغ جهان می خواند.شب سلیس است، و یکدست ، و باز.شمعدانی هاو صدادارترین شاخه فصل ، ماه را می شنوند.پلکان جلو ساختمان ،در فانوس به دستو در اسراف نسیم ،گوش کن ، جاده صدا می زند از دور قدم های ترا.چشم تو زینت تاریکی نیست.پلک ها را بتکان ، کفش به پا کن ، و بیا.و بیا تا جایی ، که پر ماه به انگشت تو هشدار دهدو زمان روی کلوخی بنشیند با توو مزامیر شب اندام ترا، مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند.پارسایی است در آنجا که ترا خواهد گفت :بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است.

نشانی

خانه دوست کجاست؟ در فلق بود که پرسید سوار.آسمان مکثی کرد.رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن‌ها بخشیدو به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:نرسیده به درخت،کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر استو در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی استمی‌روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ، سر به در می‌آرد،پس به سمت گل تنهایی می‌پیچی،دو قدم مانده به گل،پای فواره جاوید اساطیر زمین می‌مانیو تو را ترسی شفاف فرا می‌گیرد.در صمیمیت سیال فضا، خش‌خشی می‌شنوی:کودکی می‌بینیرفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نورو از او می‌پرسیخانه دوست کجاست.

صدای دیدار

با سبد رفتم به میدان، صبح‌گاهی بود.میوه‌ها آواز می‌خواندند.میوه‌ها در آفتاب آواز می‌خواندند.در طبق‌ها، زندگی روی کمال پوست‌ها خواب سطوح جاودان می‌دید.اضطراب باغ‌ها در سایه هر میوه روشن بود.گاه مجهولی میان تابش به‌ها شنا می‌کرد.هر اناری رنگ خود را تا زمین پارسایان گسترش می‌داد.بینش هم‌شهریان، افسوس،بر محیط رونق نارنج‌ها خط مماسی بود.من به خانه بازگشتم، مادرم پرسید:میوه از میدان خریدی هیچ؟- میوه‌های بی‌نهایت را کجا می‌شد میان این سبد جا داد؟- گفتم از میدان بخر یک من انار خوب.- امتحان کردم اناری راانبساطش از کنار این سبد سر رفت.- به چه شد، آخر خوراک ظهر ...- ...ظهر از آیینه‌ها تصویر به تا دوردست زندگی می‌رفت.

غربت

ماه بالای سر آبادی است ،اهل آبادی در خواب.روی این مهتابی ، خشت غربت را می بویم.باغ همسایه چراغش روشن،من چراغم خاموش ،ماه تابیده به بشقاب خیار ، به لب کوزه آب.غوک ها می خوانند.مرغ حق هم گاهی.کوه نزدیک من است : پشت افراها ، سنجدها.و بیابان پیداست.سنگ ها پیدا نیست، گلچه ها پیدا نیست.سایه هایی از دور ، مثل تنهایی آب ، مثل آواز خدا پیداست.نیمه شب با ید باشد.دب آکبر آن است : دو وجب بالاتر از بام.آسمان آبی نیست ، روز آبی بود.یاد من باشد فردا ، بروم باغ حسن گوجه و قیسی بخرم.یاد من باشد فردا لب سلخ ، طرحی از بزها بردارم،طرحی از جاروها ، سایه هاشان در آب.یاد من باشد ، هر چه پروانه که می افتد در آب ، زود از آب در آرم.یاد من باشد کاری نکنم ، که به قانون زمین بر بخورد .یاد من باشد فردا لب جوی ، حوله ام را هم با چوبه بشویم.یاد من باشد تنها هستم.ماه بالای سر تنهایی است.

ندای آغاز

کفش‌هایم کو،چه کسی بود صدا زد: سهراب؟آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.مادرم در خواب است.و منوچهر و پروانه، و شاید همه مردم شهر.شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه‌ها می‌گذردو نسیمی خنک از حاشیه سبز پتو خواب مرا می‌روبد.بوی هجرت می‌آید:بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست.صبح خواهد شدو به این کاسه آبآسمان هجرت خواهد کرد.باید امشب بروم.من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردمحرفی از جنس زمان نشنیدم.هیچ چشمی، عاشقانه به زمین خیره نبود.کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد.هیچ کسی زاغچهٔی را سر یک مزرعه جدی نگرفت.من به اندازه یک ابر دلم می‌گیردوقتی از پنجره می‌بینم حوری- دختر بالغ همسایه -پای کمیاب‌‌ترین نارون روی زمینفقه می‌خواند.چیزهایی هم هست، لحظه‌هایی پر اوج(مثلا شاعرهٔی را دیدمآن‌چنان محو تماشای فضا بود که در چشمانشآسمان تخم گذاشت.و شبی از شب‌هامردی از من پرسیدتا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟)باید امشب بروم.باید امشب چمدانی راکه به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد، بردارمو به سمتی برومکه درختان حماسی پیداست،رو به آن وسعت بی‌واژه که همواره مرا می‌خواند.یک نفر باز صدا زد: سهرابکفش‌هایم کو؟

همیشه

عصرچند عدد ساردور شدند از مدار حافظه کاج.نیکی جسمانی درخت بجا ماند.عطف اشراق روی شانه من ریخت.حرف بزن، ای زن شبانه موعود!زیر همین شاخه های عاطفی بادکودکی ام را به دست من بسپار.در وسط این همیشه های سیاهحرف بزن ، خواهر تکامل خوشرنگ!خون مرا پر کن از ملایمت هوش .نبض مرا روی زبری نفس عشقفاش کن.روی زمین های محضراه برو تا صفای باغ اساطیر.در لبه فرصت تلالو انگورحرف بزن ، حوری تکلم بدوی !حزن مرا در مصب دور عبادتصاف کن.در همه ماسه های شور کسالتحنجره آب را رواج بده.بعددیشب شیرین پلک راروی چمن های بی تموج ادراکپهن کن.

و پیامی در راه

روزیخوام آمد ، و پیامی خوام آورد.در رگ ها ، نور خواهم ریخت .و صدا خواهم در داد: ای سبدهاتان پر خواب! سیبآوردم ، سیب سرخ خورشید.خواهم آمد ، گل یاسی به گدا خواهم داد.زن زیبای جذامی را ، گوشواره ای دیگر خواهم بخشید.کور را خواهم گفت : چه تماشا دارد باغ!دوره گردی خواهم شد ، کوچه ها را خواهم گشت . جارخواهم زد: ای شبنم ، شبنم ، شبنم.رهگذاری خواهد گفت : راستی را ، شب تاریکی است،کهکشانی خواهم دادش .روی پل دخترکی بی پاست ، دب آکبر را بر گردن او خواهم آویخت.هر چه دشنام ، از لب ها خواهم بر چید.هر چه دیوار ، از جا خواهم برکند.رهزنان را خواهم گفت : کاروانی آمد بارش لبخند!ابر را ، پاره خواهم کرد.من گره خواهم زد ، چشمان را با خورشید ، دل ها را با عشق ، سایه ها را با آب ، شاخه ها را با باد.و بهم خواهم پیوست ، خواب کودک را با زمزمه زنجره ها.بادبادک ها ، به هوا خواهم برد.گلدان ها ، آب خواهم داد.خواهم آمد ، پیش اسبان ، گاوان ، علف سبز نوازشخواهم ریخت.مادیانی تشنه ، سطل شبنم را خواهد آورد.خر فرتوتی در راه ، من مگس هایش را خواهم زد.خواهم آمد سر هر دیواری ، میخکی خواهم کاشت.پای هر پنجره ای ، شعری خواهم خواند.هر کلاغی را ، کاجی خواهم داد.مار را خواهم گفت : چه شکوهی دارد غوک !آشتی خواهم داد .آشنا خواهم کرد.راه خواهم رفت.نور خواهم خورد.دوست خواهم داشت.

واحهٔی در لحظه

به سراغ من اگر می‌آیید،پشت هیچستانم.پشت هیچستان جایی است.پشت هیچستان رگ‌های هوا، پر قاصدهایی استکه خبر می‌آرند، از گل واشده دورترین بوته خاک.روی شن‌ها هم، نقش‌های سم اسبان سواران ظریفی است که صبحبه سر تپه معراج شقایق رفتند.پشت هیچستان، چتر خواهش باز است:تا نسیم عطشی در بن برگی بدود،زنگ باران به صدا می‌آید.آدم این‌جا تنهاستو در این تنهایی، سایه نارونی تا ابدیت جاری است.به سراغ من اگر می‌آیید،نرم و آهسته بیایید، مبادا که ترک برداردچینی نازک تنهایی من.

ورق روشن وقت

از هجوم روشنایی شیشه های در تکان می خورد.صبح شد، آفتاب آمد.چای را خوردیم روی سبزه زار میز.ساعت نه ابر آمد، نرده ها تر شد.لحظه های کوچک من زیر لادن ها نهان بودند.یک عروسک پشت باران بود.ابرها رفتند.یک هوای صاف ، یک گنجشک، یک پرواز.دشمنان من کجا هستند؟فکر می کردم:در حضور شمعدانی ها شقاوت آب خواهد شد.در گشودم:قسمتی از آسمان افتاد در لیوان آب من.آب را با آسمان خوردم.لحظه های کوچک من خواب های نقره می دیدند.من کتابم را گشودم زیر سقف ناپدید وقت.نیمروز آمد.بوی نان از آفتاب سفره تا ادراک جسم گل سفر می کرد.مرتع ادراک خرم بود.دست من در رنگ های فطری بودن شناور شد:پرتقالی پوست می کندم.شهرها در آیینه پیدا بود.دوستان من کجا هستند؟روزهاشان پرتقالی باد!پشت شیشه تا بخواهی شب .در اتاق من طنینی بود از برخورد انگشتان من با موج،در اتاق من صدای کاهش مقیاس می آمد.لحظه های کوچک من تا ستاره فکر می کردند.خواب روی چشم هایم چیز هایی را بنا می کرد:یک فضای باز ، شن های ترنم، جای پای دوست ....

پرهای زمزمه

مانده تا برف زمین آب شود.مانده تا بسته شود این همه نیلوفر وارونه چتر.ناتمام است درخت.زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ در بادو فروغ تر چشم حشراتو طلوع سر غوک از افق درک حیات.مانده تا سینی ما پر شود از صحبت سنبوسه و عید.در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی داردو نه آواز پری می رسد از روزن منظومه برفتشنه زمزمه ام.مانده تا مرغ سرچینه هذیانی اسفند صدا بردارد.پس چه باید بکنممن که در لخت ترین موسم بی چهچه سالتشنه زمزمه ام؟بهتر آن است که برخیزیمرنگ را بردارمروی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم.

پشت دریاها

قایقی خواهم ساخت،خواهم انداخت به آب.دور خواهم شد از این خاک غریبکه در آن هیچ‌کسی نیست که در بیشه عشققهرمانان را بیدار کند.قایق از تور تهیو دل از آرزوی مروارید،هم‌چنان خواهم راند.نه به آبی‌ها دل خواهم بستنه به دریا-پریانی که سر از خاک به در می‌آرندو در آن تابش تنهایی ماهی‌گیرانمی‌فشانند فسون از سر گیسوهاشان.هم‌چنان خواهم راند.هم‌چنان خواهم خواند:دور باید شد، دور.مرد آن شهر اساطیر نداشت.زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود.هیچ آیینه تالاری، سرخوشی‌ها را تکرار نکرد.چاله آبی حتی، مشعلی را ننمود.دور باید شد، دور.شب سرودش را خواند،نوبت پنجره‌هاست.هم‌چنان خواهم خواند.هم‌چنان خواهم راند.پشت دریاها شهری استکه در آن پنجره‌ها رو به تجلی باز است.بام‌ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می‌نگرند.دست هر کودک ده ساله شهر، خانه معرفتی است.مردم شهر به یک چینه چنان می‌نگرندکه به یک شعله، به یک خواب لطیف.خاک، موسیقی احساس تو را می‌شنودو صدای پر مرغان اساطیر می‌آید در باد.پشت دریاها شهری استکه در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است.شاعران وارث آب و خرد و روشنی‌اند.پشت دریاها شهری است!قایقی باید ساخت.

پیغام ماهی‌ها

رفته بودم سر حوضتا ببینم شاید ، عکس تنهایی خود را در آب ،آب در حوض نبود .ماهیان می گفتند:هیچ تقصیر درختان نیست.ظهر دم کرده تابستان بود ،پسر روشن آب ، لب پاشویه نشستو عقاب خورشید ، آمد او را به هوا برد که برد.به درک راه نبردیم به اکسیژن آب.برق از پولک ما رفت که رفت.ولی آن نور درشت ،عکس آن میخک قرمز در آبکه اگر باد می آمد دل او ، پشت چین های تغافل می زد،چشم ما بود.روزنی بود به اقرار بهشت.تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی ، همت کنو بگو ماهی ها ، حوضشان بی آب است.باد می رفت به سر وقت چنار.من به سر وقت خدا می رفتم.