پیشنهادات  

خسرو گلسرخی - خسرو گلسرخی

تا آفتابی دیگر ...

رهروان خسته را احساس خواهم داد ماه های دیگری در آسمان کهنه خواهم کاشت نورهای تازه ای در چشم های مات خواهم ریخت لحظه ها را در دو دستم جای خواهم داد سِهره ها را از قفس پرواز خواهم داد چشم ها را باز خواهم کرد ... *خواب ها را در حقیقت روح خواهم داد دیده ها را از پس ِ ظلمت به سوی ماه خواهم خواند نغمه ها را در زبان چشم خواهم کاشت .گوش ها را باز خواهم کرد ...*آفتاب دیگری در آسمان ِ لحظه خواهم کاشت لحظه ها را در دو دستم جای خواهم داد سوی خورشیدی دگر پرواز خواهم کرد ...

صبح ...

دگر صبح است و پایان شب تار است دگر صبح است و بیداری سزاوار است دگر خورشید از پشت بلندی ها نمودار است دگر صبح است ...دگر از سوز و سرمای شب تاریک ، تن هامان نمی لرزد دگر افسرده طفل ِ پابرهنه ، از زبان مادر ِ شب ها نمی ترسد دگر شمع امید ما چو خورشیدی نمایان است دگر صبح است ...کنون شب زنده داران صبح گردیده ،نخوابید ، جنگ در پیش است .کنون ای رهروان حق ، شبِ تاریک معدوم است سفیدی حاکم و در دادگاهش هر سیاهی خرد و محکوم است .کنون باید که برخیزیم و خون دشمنان تا پای جان ریزیم دگر وقت قیام است و قیامی بر علیه دشمنان است سزای ِ حق کُشان در چوبه ی دار است و ما باید که برخیزیم دگر صبح است ...چُنان کاوه درفش کاویانی را به روی ِ دوش اندازیم جهان ِ ظلم را از ریشه سوزانده ، جهان دیگری سازیم دگر صبح است ...دگر صبح است و مردم را کنون برخاستن شاید ،نهال ِ دشمنان را تیغ ها باید که از بُن بشکند ، نابودشان سازد ...اگر گرگی نظر دارد که میشی را بیازارد ،قَوی چوپان بباید نیش او بندد اگر غفلت کند او خود گنه کار است دگر صبح است ...دگر هر شخص بیکاری در این دنیای ِ ما خوار است و این افسردگی ، ناراحتی ، عار است دگر صبح است و ما باید برافروزیم آتش را ،بسوزانیم دشمن را ،که شاید هَمرَه ِ دودش رَود بر آسمان شیطان و یا همراه بادی او شَود دور از زمین ها .دگر صبح است ...دگر روز ِ تبه کاران به مثل نیمه شب تار است ...

مرد خاکی

مردی درون میکده آمد گفت : کشمکش ِ پنجاه و پنج .از پشت پیشخوان مردی به قامتِ یک خرسدستی به زیر برد تق - چوب پنبه را کشید و بی خیال گفت : مزه ... ؟مرد گفت : خاک ... "دستی به ته کفش خویش زد ."الکل درون کبودی لیوان ، ترانه خواند . *وقتی شمایل بطری از سوزش عجیب نگهداریو بوی تند رها شد آن مرد بی قرار ،دست خاکی خود در دهان گذاشت .ناگاه از تعجب این کار سی و هشت چشم ِ نیمه خمار بسته ، باز شد و شگفتی و تحسین ِ خویش را مثل ستون خط و خالی سیگار در چین ِ چهره ی آن مرد ِ گرم خالی کرد ...*ناگاه مردی صدای بَمَش را بر گوش پیشخوان آویخت : - میهمان ِ من ، بفرمایید ...چند لحظه سکوت ، بعد صدای پر هیبت مردی دگر فضای دود ِ کافه را شکافت :- من شرط را باختم به رفیقم میهمان من ، بفرمایید ... حساب شد .*در اوج ِ اضطراب میکده ،آن مرد خاکی ِ ساکت ،پولی مچاله شده بر چشم ِ پیشخوان گذاشت و در دو لنگه ی در ، ناپدید شد ...

خواب یلدا ...

شب که می آید و می کوبد پشت ِ در را ،به خودم می گویم : من همین فردا کاری خواهم کرد کاری کارستان ...و به انبار کتان ِ فقر کبریتی خواهم زد ،تا همه نارفیقان ِ من و تو بگویند :"فلانی سایه ش سنگینه پولش از پارو بالا میره ..."و در آن لحظه من مرد ِ پیروزی خواهم بود و همه مردم ،‌ با فداکاری ِ یک بوتیمار ،کار و نان خود را در دریا می ریزند تا که جشن شفق ِ سرخ ِ گستاخ مرا با زُلال خون ِ صادقشان بر فراز ِ شهر آذین بندند و به دور ِ نامم مشعل ها بیفروزند و بگویند : "خسرو" از خود ِ ماست پیروزی او در بستِ بهروزی ِ ماست ...و در این هنگام است و در این هنگام است که به مادر خواهم گفت : غیر از آن یخچال و مبل و ماشین چه نشستی دل ِ غافل ، مادر خوشبختی ، خوشحالی این است که من و تو میان قلبِ پر مهر ِ مردم باشیم و به دنیا نوری دیگر بخشیم ...شب که می آید و می کوبد پشت در را به خودم می گویم من همین فردا به شب سنگین و مزمن که به روی پلک همسفرم خوابیده ست از پشت خنجر خواهم زدو درون زخمش صدها بمب خواهم ریخت تا اگر خواست بیازارد پلکِ او را منفجر گردد ، نابود شود ...*من همین فردا به رفیقانم که همه از عریانی می گریند خواهم گفت :- گریه کار ِ ابر است من وتو با انگشتی چون شمشیر ،من و تو با حرفی چون باروت به عریانی پایان بخشیم و بگوییم به دنیا ، به فریاد ِ بلند عاقبت دیدید ما ، ما صاحبِ خورشید شدیم ...و در این هنگام است و در این هنگام است که همان بوسه ی تو خواهم بود کَز سر مهر به خورشید دهی ...*و منم شاد از این پیروزیبه "حمیده" روسری خواهم داد تا که از باد ِ جدایی نَهَراسد و نگوید چه هوای سردی است حیف شد مویم کوتاه کردم ... *شب که می آید و می کوبد پشتِ در را به خودم می گویم اگر از خواب شبِ یلدا ما برخیزیم اگر از خواب بلند یلدا ، برخیزیم ما همین فردا کاری خواهیم کرد کاری کارستان ...

زخم سیاه

که ایستاده به درگاه ...؟آن شال سبز را ز ِ شانه ی خود بردار *بر گونه های تو آیا شیارها زخم سیاه زمستان است ... ؟در ریزش مداوم این برف هرگز ندیدمت زخم سیاه گونه ی تو از چیست ؟*آن شال سبز را ز شانه ی خود بردار ، در چشم من ،همیشه زمستان است ...

ای پریشانی ...

مردی که آمد از فَلق ِ سرخدر این دم آرام خواب رفته ، پریشان شد ویران . و باد پراکند بوی تنش را میان خزر ،ای سبز گونه ردای شمالی ام جنگل !اینک کدام باد بوی تنش را می آرد از میانه ی انبوه گیسوان پریشانت که شهر به گونه ی ما در خون سرخ نشسته است .... ؟آه ای دو چشم فروزان !در رود مهربان کلامت جاری ست هزاران هزار پرنده ،بی تو کبوتریَم بی پر ِ پرواز ...

سروده های خفته ...

۱در رودهای جدایی ،ایمان ِ سبز ِ ماست که جاری است او می رود در دل مرداب های شهر در راه آفتاب ،خم می کند بلندی هر سرو سرفراز ...۲از خون من بیا بپوش رَداییمن غرق می شوم در برودت دعوت ای سرزمین من ،ای خوب جاودانه ی برهنه قلبت کجای زمین است که بادهای همهمه را اینک صدا زنم در حجره های ساکت تپیدن آن ؟۳در من همیشه تو بیداریای که نشسته ای به تکاپوی خفتن من !در من همیشه تو می خوانی هر ناسروده را ای چشم های گیاهان مانده در تن خاک کجای ریزش باران ِ شرق را خواهید دید ؟اینک میان قطره های خون شهیدم فوج پرندگان سپید با خویش می برند غمنامه ی شگفت اسارت را تا برج خون ملتهب بابک خرّم آن برج ِ بی دفاع ... ۴این سرزمین من است که می گرید این سرزمین من است که عریان است باران دگر نیامده چندی است ،آن گریه های ابر کجا رفته است ؟عریانی ِ کشت زار رابا خون خویش بپوشان ...۵این کاج های بلندست که در میانهٔ جنگل عاشقانه می خواند -ترانه ی سیّال سبز ِ پیوستن برای مردم شهر نه چشم های تو ای خوبتر ز جنگل کاج اینک برهنه ی تَبرست با سبزی ِ درخت هیاهویت ... ۶ای سوگوار سبز بهار ،این جامه ی سیاه معلّق را چگونه پیوندی است با سرزمین من ؟آن کس که سوگوار کرد خاک مرا آیا شکست در رفت و آمد حمل ِ این همه تاراج ؟۷این سرزمین من چه بی دریغ بود که سایه ی مطبوع خویش را بر شانه های ذوالاکتاف پهن کرد و باغ ها میان عطش سوخت و از شانه ها طناب گذر کرد این سرزمین من چه بی دریغ بود ...۸ثقل ِ زمین کجاست ؟من در کجای جهان ایستاده ام ؟با باری ز فریادهای خفته و خونین ای سرزمین من !من در کجای جهان ایستاده ام ... ؟

ملاقاتی

آمد .دستش به دستبند بود از پشت میله ها ،عریانی دستان من ندید امّا یک لحظه در تلاطم چشمان من نگریست چیزی نگفت رفت .اکنون اشباح از میانه ی هر راه می خزند خورشید در پشت پلک های من اعدام می شود ...

با این غرور بلندت ...

در بقعه های ساکتِ بودن ،همراه خوب من آن شال ِ سبز کِبر را به دور بیفکن و با تمامی وسعت انسانیت بگو که ما باغی ایم باغی چنان بزرگ و سبز که دنیا در زیر سایه اش -خواب هزار ساله ی خود را خمیازه می کشد .در بقعه های خامُش ِ بودن از جوار ضریح چندی است طنین ضربه ی برخاستن بزرگ تو را نمی شنوم همراه خوب من از پله های بلند غرورت بگیر دست مرا تا قلب شب بشکافیمو با ردای ِ سپیده به رقص برخیزیم ... *همراه خوب من با این غرور بلندت در سرزمین یائسه ها تو تمامی خود نرفته ای بر باد ...اینک به ریزش رگبار سرخگونه ی خنجر ، دست مرا بگیر تا از پل نگاه صادقانه ی مردم به آفتاب سفر کنیم ...

تو

تن تو کوه دماوند است با غرورش تا عرشدشنه ی دژخیمان نتواند هرگزکاری افتد از پشت ،تن تو دنیایی از چشم است ...تن تو جنگل بیداری هاست هم چنان پابرجا که قیامت ندارد قدرت خواب را خاک کند در چشمت تن تو آن حرف نایاب است کز زبان یعقوب ، پسر ِ جنگل عیّاری ها در مصافِ نان و تیغه ی شمشیر - میان سبز - خیمه می بست برای شفق ِ فرداها ...تن تو یک شهر شمع آجین که گل زخمش نه که شادی بخش دستِ آن همسایه است که برای پسرش جشنی برپا دارد .گل ِ زخم تو ویران گر این شادی هاست ...تن تو سلسله ی البرز است .اولین برفِ سال بر دو کوه پلکَت خواب یک رود ِ ویران گر را می بیند در بهار ِ هر سال .دشنه ی دژخیمان نتواند هرگز کاری افتد از پشت تن تو دنیایی از چشم است ...

پرنده ی خیس

می دانیپرنده را بی دلیل اعدام می کنیدر ژرف تو آینه ایست که قفس ها را انعکاس می دهد و دستان تو محلولی ست که انجماد ِ روز را در حوضچه ی شب غرق می کند ...ای صمیمی ،دیگر زندگی را نمی تواندر فرو مردن یک برگ یا شکفتن یک گُل یا پریدن یک پرنده دید ما در حجم کوچک خود رسوب می کنیم آیا شود که باز درختان جوانی را در راستای خیابان پرورش دهیم -و صندوق های زرد ِ پُست سنگین ز غمنامه های زمانه نباشند ؟در سرزمینی که عشق آهنی ست انتظار معجزه را بعید می دانم باغبان مفلوک چه هدیه ای دارد ؟پرندگان از شاخه های خشک پرواز می کنند آن مرد زردپوش که تنها و بی وقفه گام می زند با کوچه های "ورود ممنوع" ،با خانه های "به اجاره داده می شود" ،چه خواهد کرد سرزمینی را که دوستش می داریم ؟*پرندگان همه خیس اند و گفتگویی از پریدن نیست در سرزمین ما پرندگان همه خیس اند در سرزمینی که عشق کاغذی است انتظار معجزه را بعید می دانم ...

پرنده و طناب ...

پشت پنجره ام را کوبید گفتم که هستی ؟گفت : آفتاب بی اعتنا طناب را آماده کردم ...*پشت پنجره ام را کوبید گفتم که هستی ؟گفت : ماه بی اعتنا طناب را آماده کردم ...*پشت پنجره ام را کوبیدند گفتم که هستید ؟گفتند : همه ی ستارگان دنیا بی اعتنا طناب را آماده کردم ...*پشت پنجره ام را کوبید گفتم که هستی ؟گفت : یک پرنده ی آزادمن پنجره را با اشتیاق باز کردم ...

من شکستم در خود

به پشوتن آل بویه*من شکستم در خود من نشستم در خویشلیک هرگز نگذشتم از پُل که ز رَگ های رنگین بسته ست کنون بر دو سوی رود ِ آسودنباور کن نگذشتم از پُل غرق ِ یکباره شدم من فرو رفتم در حرکتِ دستان تو من فرو رفتم در هر قدمت ، در میدان من نگفتم به ذوالاکتاف سلام ،شانه ات بوسیدم تا تو از این همه ناهمواریبه دیار ِ پاکی راه بریکه در آن یکسانی پیروزست ... *من شکستم در خود من نشستم در خویش ...

سفر

تو سفر خواهی کرد با دو چشم مطمئن تر از نور با دو دست راستگوتر از همه ی آینه ها خواب دریای خزر را به شبِ چشمانت می بخشم ...موج ها .زیر پایت همه قایق هستند ماسه ها ،در قدمت می رقصند من تو را در همه ی آینه ها می بینم روبرو در خورشید پشتِ سر شب در ماه من تو را تا جایی خواهم برد که صدایی از جنگو خبرهایی کذایی از ماه لحظه هامان را زایل نکند من تو را از همه آفاق جهان خواهم برد ...*همسفر با منیتو سفر می کنی امّا تنها صبح ِ صادق و همه همهمه ی دستان ره توشه ی تو این صمیمیهر ستاره پسته ی خندان راه ِ تو باد ...*جفت من سفری می کنیم اما دست های خود را به بهاری بخشیم که همه گل های تنها را با صداقت نوازش باشند ...چشم خود را به راهی بخشیم که برای طرح بی باکِ قدم ها ستایش باشند تو سفر خواهی کرد من تو را در نفسم خواهم خواند وقتی آزاد شوند از قفس کهنه کبوترهایم در جوار همه ی گنبدهابه زیارتگاه چشمانت می آیم و در آن لحظه ، ماه در دستم خواهد خواند - زندگی در فراسوی همه زنجیرست ...*روح من گسترده ست تا قدم بگذاریدر خیابان ِ صداقت هایش ...و بکاری کاج دستانت را در هزاران راهش ...*روح من گسترده ست تا که آغاز کنیفلسفه ی رُخصت چشمانت را به همه ضجه ی جاوید برادرهایم تا که احساس کنیبردگی ِ دستانم تا که آگاه شویاز قفس ِ واژه که آویزان است ؟*سوختن نزدیک است تو سفر خواهی کرد من تو را از صفِ این آدمکان چوبی خواهم برد ...

در خیابان ...

در خیابان مردی می گرید پنجره های دو چشمش بسته ست دست ها را باید به گرو بگذارد تا که یک پنجره را بُگشاید ... *در خیابان مردی می گرید همه روزان ِ سپیدش جمعه ست او که از بیکاریتیر سیمانی را می شمرد در قدم های ِ ملولش قفسی می رقصد با خودش می گوید :- کاش می شد همه ی عقربکِ ساعت ها می ایستاد کاش تردید ِ سلام تو نبود دست هایم همه بیمار پریدن هایی از بغل ِ دیوارست ...کاش دستم دو کبوتر می بود *در خیابان مردی می گرید ...

خون لاله ها ...

گل های وحشی جنگل اینک به جست و جوی خون شهیدان نشسته اند جنگل !کجاست جای قطره های خون شهیدان ؟آیا امسال خواهد شکفت این لاله های خون ؟آیا پرندگان مهاجر امسال با بالهای خونین آن سوی سرزمین ِ گرفتاران آواز می دهند ...؟آیا کنون نام شهیدان ِ شرقی ما را آن سوی ِ مرزها تکرار می کنند ؟امسال جای ِ پایشان بارانی از ستاره خواهد ریخت ؟امسال سال دست های جوان است بر ماشه های مسلسل امسال سال ِ شکفتن عدالتِ مردم امسال سال مرگ دشمنان و هرزه دَرایان امسال دست های تازه تری شلیک می کنند ...*جنگل !پیراهن ِمحافظ در ستیز ِخلق باران ِ بی امان شمالیاگر بشوید خون خون ِ مبارزان ،این لاله های شکفته در رنج و اشک ها در برگ های سبز تو هر سال زنده است ...آوازهای خونین امسال زمزمه ی ماست امّا ، در چشم ما نه ترس و نه گریه ،خشم ِ بزرگ خلق در هر نگاه ساکتِ ما شعله می کشد ...

هستی ...

چشمه ی پیری است در انتهای ِ راه ِ کویر ِ کور باید گذشت از این راه ؟این مرد ِ راه ، صبوری و تسلیم جاری ست در رگش ...بََرَهوتیان ِ کَلافه ی تنهایی !باید ز راه ِ مانده ، گذشتن باید که سرافراز به چشمه رسیدن .*این چشمه در انتظار ِ عبث نیست ...

روا مَدار ...

غروب ِ فصلیاین کفتران عاصی ِ شهر به انزوای ساکت آن سوی میله های بلند ... *هرگز طلوع ِ سلسله وار شبی در اینجا نیست و تو بسان همیشه ، همیشه دانستن چه خوب می دانیکه این صدای کاذب جاری درون کوچه و کومه در این حصار شب زده ی تار بشارتی ست بشارت ظهور جوانه ، جوانه های بلند که رنگِ اناری ِمیله ، با آن شتاب و بداهت دروغ ِ بزرگ زمانه ی خود را در اوج انزجار انکار می کنند ...

در سنگر ...

تو فاتحی !دستان تو سرگرم ساختن سنگر ،مشغول کاشتن بذر دوستی است ...*تو فاتحی !تو فاتحانه فردای سرخ و زرد اعلام می کنی آغاز تولّد خود را با هزار آفتاب در چین ِچهره ی اسارتِ شرق ...*ما شکوفه ی دستان بی زوال تو را آب می دهیم ...

سرخ تر ، سرخ تر از بابک باش !

روح ِ بابک در تو در من هست .مَهَراس از خون یارانت ، زرد مشو پنجه در خون زَن و بر چهره بکش !مثل بابک باش نه سرخ تر ،‌ سرخ تر از بابک باش !دشمن گرچه خون می ریزد ولی از جوشش ِ خون می ترسد مثل ِ خون باش بجوش !شهر باید یکسر بابکِستان گرددتا که دشمن در خون غرق شود وین خراب آباد ، از جغد شود پاک و گلستان گردد ...

دشمن و خلق ...

او سوار "آریا – بنز" است تو بر دوچرخه .*تکیه گاه اوست غرب تکیه گاه توست خلق ...*اوست یک تن تو هزاران ، صد هزاران تن پا بزنپا بزن ای قدرت خلق !*پا بزن بر چرخ و بر دنده انتهای ِ ره ،تویی پیروزاوست بازنده ...

نمایش ناتمام ...

برای فریدون فرشیان*در میدان های سکوت ،آدم های بی دفاعی را دار می زدند و دارها و آدم های آویخته شان در گاهواره ی مرگ چون درختی را می نمودند که در انبوهی از سیاهی ِ مات فرو رفته ،و در بهاری جاویدان زندگانی می کنند و سکوهای افتخار خالی از هر نفر در لحظه های کور ،نگاهی سرگردان بود و عابری که پیامی داشت و به سوی میدان سکوت می شتافت خود نیز درختی خزان زده شد و شاخه هایش را میوه های سیاه غربت پوشانید و چندین لاشخوار از چوبه های خشکِ دور دست پرواز کردند و بر کرسی ِ رنگین نگهبانان نشستند ...و این نیز خود نمایش را پایان نداد .

تلخ ماندم ، تلخ ...

تلخ ماندم ، تلخ مثل زهری که چکیده از شبِ ظلمانی شهر مثل اندوه ِ تو ،مثل گل سرخ که به دست طوفان پرپر شد ...تلخ ماندم ، تلخ مثل عصری غمگین که تو را بر حاشیه اش پیدا کردم و زمین را - توپِ گردان پرت کردم به دل ِ ظلمت ...*تلخ ماندم ، تلخ دیو از پنجره سر بیرون کرد . از دهانشبوی خون می آمد ...

در دست های خالی ...

تو چهره ات شگفت ترین ست ،ای مخمل ِ مقدس ِ آتش ،ای بی خیال ِ من در چشم های تو این مشت های بسته این شعله های بسته این شعله های پاکِ بلند آخر به انزوای ِسرد و قفس ها و فواره های منجمد روز راه خواهد یافت و طرح منفجر کننده ی آن بر گوش های محتضر مثل دو گوشواره ی زرّین آویزه می کند : - اینک سپیده ی آشتی چه قدر نزدیک است و خون سرخ رنگِ منقبض ما آخر به عمق ِ قلبِ جهان راه خواهد یافت ... *تو چهره ات شگفت ترین ست وقتی تو حرف می زنیآفتاب ،از اوج شوکت خود به زیر می آید تا آخرین پیام تو رامانند برگِ کتاب مقدسبر نیزه های نور هدیه کند تا همسایه ها از تصوّر بی باکی ِ ما بهراسند و آن روز ِ خفته در حریر بیاید که بوسه های دختران ِ عاشق ما طعم ِ سپیده ی موعود ،و رنگ پاک ترین لحظه را نشانه دهد ...*تو چهره ات عزیزترین است ...و رمز گشودن درها در دست های خالی توست .وقتی تو می گریی بهار نمی آید و زمستان ادامه خواهد داشت .وقتی تو می گریی بذرهای روینده میان دست های روستایی ما نابود می شود .وقتی تو می خندی ...تو چهره ات عزیزترین است ای مخمل ِ مقدس ِ آتشای بی خیال ِ من ...

تکه ای از یک شعر

تو رفتیشهر در تو سوخت باغ در تو سوخت اما دو دستِ جوانت بشارت فردا ،هر سال سبز می شود و با شاخه های زمزمه گر در تمام خاک گل می دهد گلی به سرخی ِ خون ...

پاره ای از یک شعر

با یک شکوفه ،با تو ،من آغاز می کنم حماسه ی بزرگ عشق را ...

خسته تر از همیشه ...

در دست های تو دنیا دروغین است ...چشمت همه آهن پایت همه تردید دستت همه کاغذ ... *این فردا که فراز ِ دار می بینیقلبِ بزرگ ماست ...دریا درون سینه ام جاری ست با قایق تردید ،با ارتفاع موج ها ، شلّاق در من همه فانوس ها خاموش می شوند گل ها معلق در فضا یکریز می گریند سنگین ِ یک چیدن سر پنجه ی بی اعتنای ِ توست و قلبِ مغموم کبوترها در اصطکاک لحظه های دام با سرخی ِ شفاف در انتظار مهربانی های چشمانند ...*پایت همه خسته ،دستت همه بسته ،در من طنین آبشاران نیست در درست های تو دنیا دروغین است ...

تکه ای از یک شعر

ویرانگری ، اساس نبرد است ویرانگری نوید ِ آبادیهر آنچه ساختند از خشت خشت ویران باد ... *ای لاله های میهن من گلگونه های فسرده ،گو بی شما تاریخ را هر آنچه بسازند ویران باد آبادی ِ ضحاک ویران باد ...

فصل انفجار خاک ...

فصل ِ کاشتن گذشت ای پر از جوانه و خاک از کجای دستِ رود می توان خرید مشتِ آب پاک را تا تو باور کنی پیام های خفته درجوانه را ...*نیزه های نعره ی روح ِخسته و شکسته ی یک جوانه در سپیده دم قلبِ "اعتراف" را شهید می کند :- "سرد می شود لحظه های آهنین و داغ ِ ما در میان جوی های آبِ هرزچکه ی غلیظ سرخ ِ خونمان ماهی صبور حوض های خانگی ست ..."*فصل انفجار ِ خاک خواب رفت رعد های بی صدا فتح کرده اند آسمان کاغذی ِ شهر ِ ما و جوانه ها با تمامی سپید ِ وُسعتِ وجودشان در میان جنگل ِ فریب شهر ، غرق گشته اند :"ماچ و بوس" ، "باد" و کاغذ ِ شعار ِ "خوب زیستن" ! نورهای کاذبِ درون کوی ِشهریا نئون های خوشگل و تمیز و دل فریبِ "هفت رنگ" ! دودهای مشمئز کننده ، ساق های "خوش تراش" !شیشه های الکل سپید و هزار اختگیو هزار اختگی ...*فصل ِ کاشتن گذشت ای رفیق روستا ای که بوی شهر مست می کند تو را هر سلام خداحافظی است ...شهر ها همه ، روح خستگی ست ما پیامبر عُفونَتیم و رسالتی بدون هاله ،بدون حرف و آیه بر خیال ِ آب ها نوشته ایم ...*ای رفیق روستا فصل کاشتن گذشت فصل انفجار خاک خواب رفت ...

خفته در باران ...

دستی میان دشنه و دیوارست دستی میان دشنه و دل نیست ...از پله ها فرود می آییم اینک بدون پا ........ لیلای من همیشه پشت پنجره می خوابد و خوب می داند که من سپیده دمان بدون دست می آیم و یارای گشودن ِ پنجره با من نیست . .......شن های کنار ساحل ِ عُمان رنگ نمی بازند این گونه ی من است که رنگِ دشت سوخته دارد وقتی تو را میانه ی دریا ،بی پناه می بینم دستی میان دشنه و دل نیست .............خوابیده ای ؟نه ؟ بیداری ؟آیا تو آفتاب را به شهر خواهی برد تا کوچه های خفته در میانه ی باران و حرف های نمور ِ فاصله ها را مشتعل کنی ...؟تا دو سمتِ رود بدانند که آتش همیشه نمی خوابد به زیر خاکستر ............در زیر ِ ریزش رگبار تیغ ِ برهنه می دانم تو دامنه می خواهی می دانم تا از کناره بیاییو پنجره ها را رو به صبح بگشایی ...........من با سیاهی ِدو چشم ِ سیاه ِ تو ،خواهم نوشت بر هر کرانه ی این باغ دستی همیشه منتظر دست دیگرست چشمی همیشه هست که نمی خوابد ...

شعر بی نام

بر سینه ات نشست زخم عمیق و کاری ِ دشمن امّا ای سرو ِ ایستاده نیفتادی ...این رسم ِتوست که ایستاده بمیری ...*در تو ترانه های خنجر و خون ،در تو پرندگان مهاجر در تو سرود فتح این گونهچشم های تو روشن هرگز نبوده است ...با خون تو میدان توپخانهدر خشم خلق بیدار می شود ...مردم زان سوی توپخانه ،بدین سوی سرریز می کنند نان و گرسنگی به تساوی تقسیم می شود ای سرو ایستاده این مرگ توست که می سازد ...*دشمن دیوار می کشد این عابران خوب و ستم بَر نام تو را این عابران ژنده نمی دانند و این دریغ هست اما روزی که خلق بداند هر قطره قطره ی خون تو محراب می شود ...این خلق نام بزرگ تو را در هر سرود میهنی اش آواز می دهد نام تو ، پرچم ایران ،خزر به نام تو زنده است ...

کجاست سرخی فریادهای بابک خرّم ...؟

زمانه حادثه رویید با نشانه ی دیگر
چنین زمانه چه سخت است در زمانه ی دیگر
هزار خنجر کاری به انحنای ِ دلم آه
مخوان ، ترانه مخوان ، باش تا ترانه ی دیگر
بهانه بود مرا شکستِ قیام گذشته
عطش ، عطش تو بمان گرم ، تا بهانه ی دیگر
همیشه قلب مرا زخم ، زخم کهنه ی کاری
همیشه دست تو را تیغ ،‌ تیغ فاتحانه ی دیگر
سکوت در دل این آشیانه ی ممتد وای
کجاست منزل ِ امنی ، کجاست خانه ی دیگر
خروش و جوشش دریاچه در کرانه ی من بین
که این ترانه نبوده است در کرانه ی دیگر
جوانه سبز نبوده است در گذشته ی این باغ
بمان تو سبزی ِ این باغ ، تا جوانه ی دیگر
زمان ِ حادثه خوش آمدی ، سلام بر رویَت
که شب نشسته به خنجر در آستانه ی دیگر
به جان ِ دوست از این تازیانه باک ندارم
که زخم ِ جان ِ مرا هست تازیانه ی دیگر
کجاست سرخی ِ فریادهای بابک خرّم
کجاست کاوه ی آزاده ی زمانه ی دیگر ؟

مرثیه ای برای گلگونه های کوچک ...

۱چشمان تو سلام ِ بهاری ست در خشکسالی بیداد ...دستان توکه یارای ِ دشنه گرفتن نیست امّا آواز تو گلوله ی آغاز که بال گشودَست به جانبِ دیوار دیوارها اگر که دود نگشتند آواز ِ پاک تو رود بزرگِ میهن این رود ، در لوت می دمد تا در سرتاسر این جزیره ی خونین سَروها و سپیدار سایه سار تو باشد ...۲در کوچه ها حتی اگر هجوم ملخ بود ما با سپر به کوچه قدم می گذاشتیمحالا که دشمن ِ ما مخفی است زندان ، تمام کوچه های خلوتِ این شهر ...۳شاهین من !که چشم های تو نارَسو در احاطه به خون ریز نارساست تنها خلیفه نیست دشمن و دژخیم هشدار ! مخفی است دشمنت ...بابک اگر برادر ما بود در قتلگاه دشمن ِ این خلق با گونه های زرد خموشی می گرفت امّا دل بسته ایم به گونه های تو ای امید فرداها تو بابکی با گونه های آتشی ِ سرخ ...۴وقتی لباس ِ تو ریش ریش ،‌ در هَم و پاره وقتی که چشم های تو در حسرتِ دویدن و بازی خیره مانده بودگویا میان همهمه ی پارک با آن صدای کودکانه به من گفتی :عریانی ِ مرا هرگز نه کسی گفت و نه دانست با شانه های خمیده بارکش بودن ...۵دیوارهایی از گل که نیست دیوارهایی از گل که نیست با شاخه های همهمه گر ،‌ دَر هَم تا جاده با غرشی از گل و آواز نام تو را در سپیده بخوانند برگردن تو سرو می آویزم تا سرافرازی ز سرو بیاموزی ...۶اینک که سر پناه تو می سوزد در این حریق ِهرزه دَرایان به جستجوی کدام دامنه گیرایی ِ چه صداییصدای پدر در صدای ریزش باران است اگر چه دامنه اینجا نیست بایست در باران !هرگز مترس ،هرگز مترسپیراهن است صدایش پیراهن است صدایش ...۷خواهی پرید دوباره شاهین ِکوچک ما و پرده های سیاه دو چشمش را کنار خواهی زد او را دوباره تو خواهی دید او را که سرافراز گرفتاری ست در این جزیره ی خونین ...او را که شورشی ست در خون ِ ساکت ما او را دوباره تو خواهی دید او را که سوار بر دشنه های گرسنه نمودند و با دو آفتاب طلوع کرده در دو گودی ِ گونه از میان بیابان چو روح جنگل رفت ...۸با دست های کوچک خود ستاره می چینی ؟از آسمان شهر ِ تو آخر ستاره خواهد ریخت با چشم های سیاهت که خواب می خواهند اینک کنار ِ خیابان بارانی از ستاره تو را جذب کرده است در جذبه ای که دنبال یک ستاره ی گمنامیو مادر تو برایت ستاره می چیند و ماه را به هیئت توپی می آراید در بازی کودکانه ی تو ای کاش رنج مادرانه ی او می سوخت ...۹بر گردن تو سرو می آویزم تا سرافرازی ز سرو بیاموزی ...

دو گانه ...

پشتِ دستانت ،کویری خفته جان در آب لب ،ترک خورده ز گرمای هجوم ظهر جان ،ز سردی چون زمستانی میان برف لب ز جانش نَشأتی هرگز نمی گیرد . جان کِرخ ،لب ،‌ دشمن ِ خاموش ...حرف هایش جنگل و روییدن رودست خواب هایش آفتابی مانده در یک صبح لایه های خشک و تب دارشمارسان ، اِستاده بر پاهای بارانی که باریده چشم در چشمان هر بادی که می آید ،خیره گشته خفته در نخوت خود هراسان است اما در کمین شب مشت ها آکنده از ضربت قدرتش جوبار و دریا نیست حسرتش سیلابِ در شهر است انتظارش پیر گشته انتظار افتاده بر پلکشخوابِ فردا را نمی بیند او به این گرما و تب معتاد جان او از ریشه در مرداب ...

تساوی

"یک اگر با یک برابر بود ..."*معلّم پای تخته داد می زد صورتش از خشم گلگون بود و دستانش به زیر پوششی از گَرد پنهان بود ولی ‌آخر کلاسی ها لواشک بین خود تقسیم می کردند وان یکی در گوشه ای دیگر "جوانان" را ورق می زد برای آنکه بی خود ، های و هو می کرد و با آن شور ِ بی پایان تساوی های جبری رانشان می داد با خطی خوانا به روی تخته ای کَز ظلمتی تاریک غمگین بود تساوی را چنین بنوشت : "یک با یک برابر هست ..."از میان جمع ِشاگردان یکی برخاست ، همیشه یک نفر باید به پا خیزد .به آرامی سخن سر داد :تساوی اشتباهی فاحش و محض است ...معلّممات بر جا ماند .و او پرسید :اگر یک فرد انسان ، واحد ِ یک بود آیا باز یک با یک برابر بود ؟سکوتِ مُدهِشی بود و سوالی سخت معلّم خشمگین فریاد زد : آری برابر بود و او با پوزخندی گفت :اگر یک فرد انسان ، واحد ِ یک بود آن که زور و زر به دامن داشت ، بالا بود وانکه قلبی پاک و دستی فاقد ِ زر داشت پایین بود ...اگر یک فرد انسان ، واحد ِ یک بود آن که صورت نقره گون ، چون قرص ِ مَه می داشت بالا بود وان سیه چرده که می نالید پایین بود ...اگر یک فرد انسان ، واحد ِ یک بود این تساوی زیر و رو می شد حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود نان و مال ِ مفت خواران از کجا آماده می گردید ؟یا چه کس دیوار ِ چین ها را بنا می کرد ؟یک اگر با یک برابر بود پس که پشتش زیر بار ِ فقر خم می شد ؟یا که زیر ِ ضربتِ شلاق لِه می گشت ؟یک اگر با یک برابر بود پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد ؟معلم ناله آسا گفت :- بچه ها در جزوه های خویش بنویسید : یک با یک برابر نیست ...

ابریشم سیاه دو چشمت

۱ بر تپه ها بایست پریشان کن اینک هجوم ِ فاصله ها را ای آمده ز عمق ِ فراموشی ... ۲در من عقابِ منقلبی هست هرگز ز خستگی نرانده سخن هرگز نگفته آریاز من مخواه فرود آیم بگذار روی زردیِ بابک راهرگز به یاد نیارند ... ۳در انزوا چه کسی خوابِ آفتاب دید تا من به انتظار بمانم کنار دریچه و در خیال پاک کبوتر سقوط کنم میان سیاهی ... ۴تنهایی عظیم نشسته برابرم اینک کجای جهان حرف می زنی آیا همین آفتاب خسته ی شَهرم اجاق تو را گرم می کند ؟و با هر اشاره ی دستت دریا میان رگم خواب می رود ای مخملی که سرو گلبوته های حرفِ تو را سبز می کند ... ۵از پله ها بیا میان نیزه های نور و سپیده دریاوار نگاه منقلب را ویران میانه ی دشت دشتی که گونه های سوخته اش چهره ی من است که گیسوان به دستِ باد سپرده دنیا ،میان چشم تو خفته ست ... ۶ابریشم سیاه دو چشمت یاد آور شبی زمستانی است من بی رَدا ،بدون وحشتِ دشنه ،شادمانه خواب می رفتم ابریشم سیاه دو چشمت خانه ی من است .آن خانه ای که در آن خواب می روم و می میرم ...

سرود پیوستن

باید که دوست بداریم یاران !باید که چون خزر بخروشیم فریادهای ما اگر چه رسا نیست باید یکی شود .باید تپیدن ِ هر قلب اینک سرود باید سرخی ِ هر خون اینک پرچم باید که قلبِ ما سرود ما و پرچم ما باشد ...باید در هر سپیدی ِ البرز نزدیک تر شویم باید یکی شویم اینان هراسشان ز یگانگی ِ ماست ...باید که سر زند طلیعه ی خاور از چشم های ما باید که لوتِ تشنه میزبان ِ خزر باشد ...باید که کویر ِ فقیر از چمشه های شمالی بی نصیب نماند باید که دست های خسته بیاسایند باید که خنده و آینده ، جای ِ اشک بگیرد باید بهار در چشم ِکودکان جاده ی ری سبز و شکفته و شاداب باید بهار را بشناسند باید "جوادیه" بر پُل بنا شود پل ، این شانه های ما .باید که رنج را بشناسیم وقتی که دختر ِ رَحمان با یک تبِ دو ساعته می میرد باید که دوست بداریم یاران !باید که قلبِ ما سرود و پرچم ما باشد ...

جنگلی ها ...

۱قلبِ بزرگ ما پرنده ی خیسی ست بنشسته بردرختِ کنار خیابان در زیر ِ هر درخت صدها هزار برهنه ی بیدار از تبر جنگل !ای کاش قلب ما می خفت بی هراس بر گیسوان در هم نمناکت ای کاشتمام خیابان های شهر جنگل بود ...۲جنگل ،گسترده در مِه و باران ای رفیق ِسبز بر جاده های برگ پوش وسیعت بر جاده های پر از پیچ و تاب تو هر روز مردی به انتظار نشسته مردی به قامت یک سرو با چشم های میشی ِ روشن مردی که از زمان تولّد عاشقانه می خواند ترانه ی سیّال جنگل را برای مردم شهر مردی که زاده ی تجمّع توست و هیمه های بی دریغ تو او را در فصل های سرد ادامه ی خورشید بوده است ...۳ای شیر ِ خفته ،ای خالکوبی بر سینه ی شهید ،بر ساعد ِ بلند راه ِ مجاهد کاینَک متروک مانده شگفت مَنویسمنویس با "راش" های جوان ، "این نیز بگذرد ..." ۴ای سبز به اندیشه های روز جنگل ِ بیدار !در سایه سار روشن نمناکِ تو که بوی و عطر رفاقت می پراکند گلگون شده ست چه قلب های تهوّر که سبزترین جنگل بود شکسته ست چه دست ها که فشفشه می ساخت در سکوتِ شب هایت ...۵ای پناهگاه ِ خروسان ِ تماشاگر جنگل ِ گسترده بر شمال آن رُعب نعره ها در فضای انبوهت آیا تناورترین درخت نیست ؟وحشی ترین کلام ِ تو اینک حرکتِ برگ است بر شاخه های جوان ...۶بر شانه های بلندت که از رفاقتِ انبوه ِشاخه هاست بر جای ِاستوار خاکستری نشسته خاکستری از هر حریق که جاری ست در قلبِ مشتعل ما مگذار باد پریشان کند مگذار باد به یغما برد از شانه های تو خاکستری که از عصاره ی خون است ... ۷جنگل !ای کتابِ شعر درختیبا آن حروف سبز مخملی ات بنویسبر چشم های ابر بر فراز مزارع متروک : باران باران ...

افزوده ای بر جنگلی ها

گویی درخت های "سیاهکل" ، تا دشت و شهر ریشه دوانده ست که غرش سلاح و جوشش خون شهید هر دو فزونی می گیردبذری که "کوچک" و "عمو اوغلی" پاشیدند اکنون نهال می شود اکنون نهال ها ...بنگر که کوه و شعر شباشب آذین می گردد با قامتِ بلند بپا خاستگان ...واخوردگان گفتند یاوه :- "جانی ِ جبّار با صد هزار گزمه و خنجر مسلح است جز صبر و انتظار ، رهی نیست" امّا ،ای همچون من به کار ، تو ای بیدار !بر بام شب بایست ، نظر کن :دریایی از درخت سترگ و مسلح است کاینک به سوی "مَکبث" می آید ...

دامون ۱

به همه ی گمنامان جنگل*ای سبز به اندیشه های روزجنگل ِ بیدار در سایه ی روشن نمناک تو که بوی عطر رفاقت می پراکَند گلگون شده ست چه قلب های تهوّرکه سبزترین جنگل بود شکسته ست چه دست ها که فشفشه می ساخت در سکوت شب هایت ...*ای پناهگاه ِ خروسان ِ تماشاگرجنگل ِ گسترده بر شمال آن رُعبِ نعره ها در فضای درهم اَنبوهت آیا تناورترین درخت نیست ؟وحشی ترین کلام ِ تو اینک حرکتِ برگ است بر شاخه های جوان ...*بر شاخه های بلندت که از رفاقت انبوه شاخه هاست بر جای استوار خاکستری نشسته خاکستری از هر حریق ، که جاری ست در قلبِ مشتعل ما مگذار باد پریشان کند مگذار باد به یغما برد از شانه های تو خاکستری که از عصاره ی خون است ...*ای شیر ِ خفته ای خالکوبی برسینه ی شهید بر ساعد ِ بلند ِ راه ِ مجاهد کاینَک متروک مانده شگفتمنویسمنویس با "راش" های جوان : "این نیز بگذرد ..."جنگل !گسترده در مِه و باران ای رفیق سبز ،بر جاده های برگ پوش بزرگت بر جاده های پر از پیچ و تابِ تو هر روزمردی به انتظار نشستهمردی به قامت یک سرو با چشم های میشی ِ روشن مردی که از زمان ِ تولّد عاشقانه می خواند ترانه ی سبز جنگل برای مردم شهر مردی که زاده ی تجمّع توست و هیمه های بی دریغ ِ تو او را در فصل های سرد ادامه ی خورشید بوده است ...*جنگل !پاک ترین رَدای طبیعت حافظ ِ عریانی ِ زمین اینک بگو که شیر دیگر خدای ِ تو نیست و عنکبوت را فرصت آن است که تار تَنَد بر پنجه های دَرنده ...*ای خفته در سکوت شبانه انبوه پریشانی ِ خزان ، جنگل پنهان صف های صافِ درختِ خیابان و خط ِ سِیر شغالان ِ پیر در تو هیچ نیست در تو تجمّع است و راه های پیچاپیچ هر جنبنده ای توان ِ فرارش هست ناپدید شدن در سپیده دمان از نفیر ِ وحشی ِ باروت ...در لابه لای تو حادثه ای ست پنهان شدن به ژرفای تو ، زیباست جنگل !تنها ترین رفیق وفادار به انتظار کشتن دستِ شکارچیترجیح ِ میوه های وحشی ِ چشمانت بر نان ِ سوخته حرفی ست تازه و نایاب ... *سردار ! سردار سر و چشم پریشان ، ویران میان "کُما" اینک کُمای ِ تو تنهاست کُمای همهمه ی گرم اجتماع ِ نَفَس ها سردار سر و چشم پریشان ،‌ ویران میان ِ "کُما" در من طلوع کن تا جنگلی شوم ...*ای سوگوار ِ جدا مانده سبز گونه ردای شمالی ام جنگل !خفته ،خفته سر به گریبان بدون تکلّم مرد ِ تبر به دست ، این قاتل رفاقتِ جنگل اعدام می شود با آن طنابِ طنین ِ هیاهویت در آن زمان که می زند از پشت با ضربه ی تبر بر سینه ی ستبر ِ سپیدار ...*جنگل !غروب بود وقتی صدای تبر آمد از پشت خانه ام گفتم : "پَلت" افتاد بنشست در خون ِ سبز ، افق ِ شب ای ایستاده پریشان !شوق هزار همهمه در دستهای تو بیدار گریان مباش در این بهار صدها هزار "پَلت" ِ پایدار خواهم کاشت در قلب ناگسستنی ِ برادری ِ تو ...*جنگل !آیا صدای همهمه برخاست در شهر ِ برگ ریز آیا گرفت آتش ِ بیداد انبوه ِ سبز گونه ی زُلفت در آن دقایق سرخ که "کوچک" ِ بزرگ در برف های "ضیابر" چشمش نشست به سردیو روح سبز ِ جنگلی اشمیان قلبِ تو ویران شد جنگل !ای کتابِ سبز درختیبا آن حروف سبز مخملی ات بنویسدر چشم های ابر بر فراز ِمزارع متروک : باران باران ...*قلبِ بزرگ ما پرنده ی خیسی ست بنشسته بر درختِ کنار خیابان در زیر هر درخت صدها هزار برهنه ی بیدار از تبر جنگل !ای کاش قلب ما می خُفت بی هراسبر گیسوان در هم نمناک ای کاش تمام خیابان های شهر جنگل بود ...

دامون ۲

۱دشنه نشست میان کلامم ،در چشم آن کلام سبز مقدسکه راهی جنگل بود و انتظار ِ پرنده ،در وعده گاه پیام پریشان شد اینک دوسوی شانهٔ من رگبار ِ بال تیر خورده بر مِه ِ جنگل رنگین کمان بلندی ست سرخ گونه ، سیّال در رودهای خون دشنه نشست میان کلامیتا در میان جنگل ،رنگین کمان سرخ برافرازد ...۲بالام ،بالام پاتاوانی ،آنام ،آنام آبکِناریگمنام ِ خفته به جنگل در آن ستیز ِ سرخ "ماکلوان" بر شما چگونه گذشت که پوزخند ِحریفان نشست در میان ِ رود سیاه ِ اشک !و دست های ویرانگربه جای ِ خفتن بر ماشه به سمتِ شما استغاثه گر آمدبالام بالام پاتاوانیآنام آنام آبکناریبر تپه های "گسکره" ،میان سنگر ها چه انتظار ِ دور و شیرینی احاطه کرد شما را که دلیر ِ بی دلبَر شادمانه درو کردید بی وقفه گرگان هرزه دَرا را ... ؟درچشم هایتان آیا خفته بود آینه ی صبح که دستِ حریفان در آن رنگِ خویش باخت و انگشت ها تفنگ رها کرد ؟جنگل به یاد ِ فتح شما همیشه سرسبز است ...۳بالام ، بالام پاتاوانیآنام ، آنام آبکناریبی خود ،بی سلاح ،در آن ستیز ِ سرخ ماکلوان بر شما چگونه گذشت ...؟۴"گَلوندِه رود" ،صدای ِ گام ِ شما را هنوز در تداوم ِ جاری اش زمزمه دارد ...

دامون ۳

ای سبز به اندیشه های روز جنگل بیدار !در سایه ی روشن نمناک تو که بوی و عطر ِ رفاقت می پراکند گلگون شده ست چه قلب ها که سبزترین جنگل بود شکسته است چه دست ها که فشفه می ساخت در سکوتِ شب هایت .ای پناهگاه ِ خروسان ِ تماشاگر !جنگل ِ گسترده بر شمال آن رُعبِ نعره ها در فضای ِ درهم ِ انبوهَت آیا تناورترین درخت نیست ؟وحشی ترین کلام ِ تو اینک حرکتِ برگ است بر شانه های جوان ...بر شانه های بلندت که از رفاقتِ انبوه ِ شاخه هاست بر جای ِ استوار خاکستری نشسته خاکستری از هر حریق که جاری است در قلبِ مشتعل ِ ما مگذار باد پریشان کند مگذار باد به یغما برد از شانه های تو خاکستری که از عصاره ی خون است ...*ای شیر ِ خفته ای خالکوبی بر سینه ی شهید بر ساعد ِ بلند ِ راه ِ مجاهد کاینَک متروک مانده شگفت منویس با "راش" های جوان "این نیز بگذرد ..." *جنگل ! گسترده در ِمه و باران ای رفیق ِ سبز بر جاده های برگ پوش ِ پر از پیچ و تابِ تو هر روز مردی به انتظار نشسته مردی به قامتِ یک سرو با چشم های میشی ِ روشن مردی که از زمان تولّد عاشقانه می خواند ترانه های سیّال ِ سبز ِ پیوستن برای مردم شهر مردی که زاده ی تجمّع توست و هیمه های بی دریغ تو او را در فصل های سرد ادامه ی خورشید بوده ست ...*جنگل !آیا صدای همهمه برخاست در شهر ِ برگ ریز ؟آیا گرفت آتش ِ بیداد انبوه ِ سبز گونه ی زلفت ؟در آن دقایق سرخ که "کوچک" ِ بزرگ در برف های "گیلوان" چشمش نشست به سردیو روح سبز ِ جنگلی اش میان قلب تو ویران شد جنگل !ای کتابِ شعر درختی ،با آن حروف سبز مخملی ات بنویس در چشم های ابر بر فراز مزارع متروک : باران باران *ای خفته در سکوت شبانه !انبوه ِ پریشان ِ خزان جنگل ِ پنهان !صف های صاف درختان خیابان و خط سِیر ِشغالان پیر در تو هیچ نیست در تو تجمّع است و راه های پیچاپیچ هر زنده ای توان فرارش هست ناپدید شدن در سپیده دمان از نفیر ِ وحشی ِ باروت درهم رهایی سبزت ...پنهان شدن به ژرف ِ تو گیراست جنگل !تنهاترین ِ رفیق ِ وفادار به انتظار کُشتن دستِ شکارچیترجیح ِ میوه های وحشی ِ چشمانت بر نان ِ شهری دشمن حرفی است تازه و نایاب **با گیسوان سبز تو حرفی است از زخم از این جراحتِ ویرانه های دل جنگل ! باور نمی کنم که خموشانه سر به سینه ی کوهی و دست های توانای تو گرمای خود فرو نهاده و تنهاست ...ای دست های سبز ِ "گل افزانی" تا آن شکفتن ، گلوله ی شکفتن باید که در هجوم ِ هرزه علف ، درخت بمانی ...بی سایه سار ِ جنگلی ِ تواین مجاهد ِ سرسخت در تهاجم ِ دشمن چگونه تواند بود ؟ای دست های سبز ِ "گل افزانی"باید درخت بمانی ...*بالام ، بالام پاتاوانیآنام ، آنام آبکناریگمنام ِخفته به جنگل در آن ستیز ِ سرخ ماکلون بر شما چگونه گذشت که پوزخند ِ حریفان نشست در میانه ی رود ِ سیاه ِ اشک و دست های ویرانگر به جای خفتن بر ماشه به سمت شما استغاثه گر آمد .بالام !بالام پاتاوانیآنام !آنام آبکناریبر تپه های گسکره میان سنگرها چه انتظار دور و شیرینی احاطه کرد شما را که دلیر ِ بی دلبَر شادمانه درو کردید بی وقفه گرگان هرزه دَرا را ... در چشم هایتان آیا خفته بود آینه ی صبح که دست حریفان در آن رنگِ خویش باخت ؟و انگشت ها تفنگ رها کرد ... ؟جنگل به یاد ِ فتح ِشما همیشه سرسبز است ...*بالام !بالام پاتاوانیآنام !آنام آبکناریدر آن ستیز ِ سرخ ِ ماکلوان بر شما چگونه گذشت ؟گلونده رود صدای ِ گام شما را هنوز در تداوم جاری اش زمزمه دارد ...*مجاهدی پیر ، در خیابان های شهر سرگردان بود حرف هایی درباره ی سرِ ِ بریده ی میرزا کوچک خان می زد که آن را به تهران فرستاده بودند ...در جنگل این صداست :از خون این سر ِ بُریده هراسانید ؟ای خواب ماندگان ِ خیابانی !اینک که سر به راه ، خمیده ، دو تا شدید در این هجوم ِ "سپیدی" ِ کاذب رگ هایتان کجاست ؟باید زمین تشنه به خون شستشو دهد گرد ِ خزان و کهنه ی مانداب در جنگل این صداست :- همیشه سبز و تپنده - همیشه جنگل باش*ای چشم های گر گرفته ی کوچک در گیلوان هنوز خورشیدیدر گیلوان کسی نخواهی یافت ...بی ترانه که پوشیده است بر جنگل ِ شمال ِ ستم رفته در این حریق ِ زمستانیآوازه خوان دوباره می آییاندوه ما شکسته در میان صدایت جنگل دوباره در نگاه تو خواهد سوخت ...ای چشم های گر گرفته ی کوچک در آسمان ستاره نمی بینم جز نام تو که آفتاب هر شبه ی ماست آواز خوان دوباره تو می آیی در هیأتی جوان و تناور امسال ، هزار "کوچک" ِ رزمنده بی هیمه از تمام ِ زمستان عبور خواهد کرد جنگل به پیچ بر تنت ای آواز آواز ِ انقلاب در برگ ها به ویرانی ات نشین باید دوباره برگ از نوازش ِ انگشت های تو در دست های ما حماسه بگوید باید دوباره درختان ترانه بخوانند خم می شوی درختِ شاخه شکسته !باید این غرور ، غرور تبر خورده امّا اگر بهار بخواند آواز ِ انقلاب بخوانیهر قطره خون تو آخر به لوت خواهد برد پیغام ِ سرفرازی و سرسبزی هر قطره خون تو سبز خواهد کرد اندوه ِ مخفی ما را خون ِ درخت جراحتِ قلب ماست ... *جنگل !غروب بود وقتی صدای ضربه ی ویرانگر تبر آمد از پشت "راش" ها گفتم : "پَلت" اُفتاد بنشست در خون ِ سبز افق ِشب ای ایستاده پریشان !شوق ِ هزار همهمه در دست های تو بیدار گریان مباشدر این بهار صدها هزار "پَلت" ِ پایدار خواهم کاشت ...*در قلب ناگسستنی برادری ِ تو با گونه های ماهتابی گلگون لبخند فاتحانه به لب داشت در لحظه ی گرفتن رگبار ...با "سید چمنی" جنگل چه کرد ؟جنگل نکرد ویرانشجنگل رفیق و همراه او بود آن جنگل خزه ...در ناگهان ِ غروب دو چشمش با پوکه ها چه گفت ؟تنهایی ِ "چموش" و "چوخا" و چوبدستی ِ "توسکا" ؟با پوکه ها چه گفت ؟تنهایی ِ تفنگ و وطن تنهایی ِ مجاهد و جنگل ؟*آن "سید خزه" آخرین مجاهد ِ جنگل بود ...

دامون ۴

این شعر با توجه به متن آن ، یکی از آخرین سروده های شاعر و خطاب به فرزندش "دامون" است که در دی ماه ۱۳۵۲ و به هنگام حبس در سلول شماره ۱ زندان اوین ، رقم خورده است . از کتاب "خسته تر از همیشه" به کوشش کاوه گوهرینبرفِ کوهستان گرما داشت خون ِ ما در رگ هامان می جوشید ،زندگی معنا داشت ...دامونم ! جنگلی ِ کوچک من دستِ ما با دستِ مردم گل می داد دستِ ما بی دستِ مردم ویران می شد قلبِ ما از رنج ِ مردم غمگین می شد عشق ما ،با مردم معنی داشت ...صف به صف سرنیزه ،صف به صف دشمن امّا با عموهای تو ، ما یک فدایی بودیم ...*تا که ایران تو آزاد شود :بهترین هدیه ی ما جان ِ ما بهترین هدیه برای تو دامون ! آزادی ...

هیمه ...

نه آن که فکر کنی سرد است که من در تهاجم ِ کولاک یک جا تمام هیمه های جهان را انبار کرده ام در پشت خانه ام و در تفکّر ِ یک باغ آتشم به تنهاییمن هیمه ام برادر ِخوبم ،بشکن مرا برای اجاق سرد ِ اتاقت آتشم بزن ...*من هیمه ام برادر خوبم ...

لاله های شهر من ...

پیراهنی ز رنگ به تن کرده با قلبِ خون فشان این لاله های شهریاز گودهای جنوبِ شهر می آیند ...این لاله های شهریاز نان و از رهایی حرف می زنند این لاله های شهری آیا در توپخانه در جاده ی قدیم شمیران در اِوین پژمرده می شوند ؟نه !این لاله های شهری می گویند :باید مواظبِ هم باشیم نام مرا مپرسبگذار از تو من زیاد ندانم ... *پیراهنی ز رنگ به تن کرده ،با قلب خون فشان این لاله های شهری از گودهای جنوب شهر می آمدند ...

رهروان ...

تا بهار له شده به زیر ِ گام ها راه نیست ...این خجسته است :رهروان میان خود بهار ِ بارور بنا کنند ...*این بشارتِ شریف ماست : سبز می شویم بر دخیل ِ حسرت کسان بر در و سلاح و راه ...سبز می شویم در سپیده وعده گاه اجتماع ِ دست ها ...

تلاوت غم ...

شهامتِ مصلوب بر دار ِ نان . در این کویر ِ بسیط نیازمندی های عمومیدر ناگزیری ِ پیگیر ِ این نیاز شب را به قامت هر بامداد آویختم بر این دهانه ی سیراب ناپذیر این نیاز ...باید که کور باد این نیاز هرزه دَرایی ...* برخیز و همراه ما بخوان چاوُشیبر افتخار تمامتِ ترسویان دراین شبان ِ ساکتِ غم بار .باید سپیده سلاح ِ شهامتِ ما باشد ...

در سبزهای سبز ...

در زیر پلکِ خیس ِ جنگل ،در سبزهای سبز ِ جنگل ،"کوچک" ، چوپان ِ تنهایی ست که هر غروب در نِی ، فریاد ِ جنگلی ها را سر ریز می کند ...جنگل صدای گمشدگی ست ،جنگل ،صمیم ِ وحدتِ ماست و چشم های کوچک باور نمی کند ... اینک صدای او در پیچ و تاب سرد سیاهکل گل می دهد .در زیر پلک های خیس جنگل ،در سبزهای سبز شمالی ام کوچک ،یک نام یا صداست ...آواره ی غم نشین هر عصر می نوازد آهنگِ کهنه را و با صدای نی لبکشآنها برادرانم گل های هرزه را با خون ِ پاک خود تطهیر می کنند ...

سبز ...

ای کاشهزار تیغ ِ برهنه بر اندوه تو می نشست تا بتوانم بشارتِ روشنی فردا را بر فراز پلک هایت نگاه کنم ...*اینک صدایِ آن یار ِ بی دریغ گل می کند در سبزترین سکوت و گلهایِ هرزه را در بارش ِ مداوم خویش دِرو می کند ...*جنگل در اندیشه های سبز ِ تو جاری ست ...

شعری برای زخم ...

این سرخ گونه هرگز سخن از درد نرانده ست ...درون ِ آتش می زیَد و هراس را با او یارای ِ برابری نیست ...خاموش نشسته به انتظار ،زخم را و گلوله را پاس می دارد تا آن روز کز جراحت سهمگین خویش پرچمی برافرازد ...*این سرخ گونه خاموش نشسته به انتظار تمامی ِ تن من ،سرزمین ِ من است ...

من ایرانی ام ...

ای چشم مخملی ِمن شکوه آینده امروزاین عشق ماست ، عشق به مردم "بگذار درفش ِ سرخ ، زیبایی تو را بستایم"من کور نیستم باید تو را بستایم می دانم امّا کجاست جای ِ دیدن تو وقتی که هموطنم بَرده ،و خاکِ خوب تو را جراحی می کنند باید که خاکِ من از خون ِ من بنا گردد ...بنایِ آزادیبی مرگ و خون کی میسّر شد ؟پیکار می کنم می میرم این است عشق ِ من می دانیمن ایرانی ام ...

خاکستر ...

دستی به سپیدی ِ روزپنجره را گشود سرما و سوز بیدار بر پلک های من نشست ...*اکنونخاکستر شب را باد در کوچه می برد ...

قبل از اعدام ...

خون ِ مامی شکفد بر برفْ ، اسفندی .خون ِ ما می شکفد بر لاله .خون ِ ما پیرهن ِ کارگران .خون ِ ما پیرهن ِ دهقانان خون ِ ما پیرهن ِ سربازان خون ِ ما پیرهن ِ خاکِ ماست ...*نم نم ِ باران با خون ِ ما شهر ِ آزادی را می سازد ...نم نم ِ بارانبا خون ِ ما شهر ِ فرداها را می سازد ........خون ِ ما پیرهن ِ کارگران خون ِ ما پیرهن ِ دهقانان خون ِ ما پیرهن ِ سربازان ...

آوازهای پیکار ( منظومه )

باید تیر دیگری برداشتباید با گلوله در آمداین که اینک قطره قطره قطره جاری است بر بامهای ناشناس ، در معابر بی ناماین خون متلاشی و جوان ِ رفقاستای گرم ترین آفتاب بر شانه هامان بتابای صمیمی ترین آغاز ای تفنگ ، ای وفادار یار باشبرویم فتح کنیم فردا را ...*وقتی که بابک تکه تکه شددر بارگاه خلیفهدر میان آن همه زنجیرآخرین تیر عدالت از گلوی فریادگَرش به غرور آمدامروز ... اما امروزمی دانی پایگاه کجاست ؟امروز از کدامین سنگر آتش می شودماشه های این صمیمی ترین پیکار ...؟آنجا که تیر ِ عدالتِ ما خون نگارستآنجا که تیر عدالت مااین سگهای ناپاسبان رادر میان آیه های خونین انتقام زوزه برآردای بر دار ِ مردی و میدان !آه ... بگو ببینم آیا پایگاه کجاست ؟امروز مرگ را به کجا می بریمامروز کدامین سگ ناپاسبان را ...؟دیگر از این خاک مگوآن دستهای شهیدآن دستهای قادر ِ عشقآن دستهای بلند انتقاماینجا پرچم ِ پیروز طلوعی خونین بودبا رعناترین قامت ِ مرگ ...هیچ مگوفریاد ِ ما ، این بار شلیک خواهد گشتدهکده های بی نام نام ِ عاصی ما را پاس خواهند داد ...ما میان آتش و خون پروردیماین دستهامان را بنگرما همانیم همان رسولان ِ عریان رنجبا آیین گوشت و گلوله و مرگاین دستهامان را بنگر ما همانیم ...*ما فتح می کنیمما فتح می کنیمباغهای بزرگ ِ بشارت رابا خون و خنجر ِ خفته در خونِمانبا آیین ِ گوشت و گلوله و مرگ و شلیک و فریادمگو بمانیمدر ارتفاع ِ خون دشمنخشم ما کَمانه خواهد کرد ...با سرود ِ خشم ماچشمهای گریزان به طلوعی روشن و خونین خیره خواهد گشت ...اگر می گویی ، بگوآن دلاور در قتلگاهآخرین تیر عدالت راآیا چگونهبا نفس ِ آخر خودبر آخرین ماشه های فردا گذاشت غرّان ؟آن گاه که مرگ مذبوحانه بر قامت ِ عزیز او خیمه گذاردآن گاه که مرگ در هیئتی ناگزیربیم ِ هول آور جلاد را پایان داد اگر می گویی آن نام دلاور را آن دستهای قادر ِ عشق را ...باید تیر دیگری برداشتاین کهاینک قطره قطره قط ره جاری ستاین خون ِ متلاشی و جوان رفقاستای گرم ترین آفتاب ،بر شانه هامان بتابما همان رسولان عریان ِ رنجیمبا آیین گوشت و گلوله و مرگ و شلیک ِ فریاد ...ای صمیمی ترین آغازای تفنگ ، ای وفاداریار باشما همانیممی رویم فتح کنیم فردا را ...روزی است آن روز که در آغاز اجتماع ِ دستهای یکرنگ یاران همدوشبا رودخانه و باد ِ رو به مرگ می شتابند خیابانهای دلگیر راروزی است آن روز که هوا توده ای تیره و روشن استنور به ظلمت شوریده بام به بام کوچه به کوچه پهنه به پهنهناگهان می جهد برقدر چشمان خلق ِ خونخواهدر میان دستهای اهالی این خاکناگهان می غرّد رعدبر مرگ ِ صد نامردو خون تیره شان ... ...........ما می دانیمروزی است آن روزکه آسمان ِ باغ باز استو تَمامَت ِ سروهای پریشان جنگل ،با داغ مردان عاصی و شهید خویشباز قامت راست می کنندو تمامت آن دستهای شهید آن دستهای قادر ِ عشق ، آسوده خواهند آرمید ...هیچ مگوفریادها این بار شلیک خواهند گشتدهکده های بی نام نامهای عاصی ما را پاس خواهند دادمگو بمانیماین دستهامان را بنگرما همانیمهمان ، رسولان ِ عریان رنج ... ما فتح می کنیم باغهای بزرگ بشارت را با آیین گوشت و گلوله و مرگ با خون و خنجر ِ خفته در خونِمانای برادر ِ مَردی و میدان !بگو ببینم آیا می دانی پایگاه کجاست می دانی که امروز مرگ را به کجا می شود برد و کدامین سگ ِ ناپاسبان را ...؟* ما می دانیمای جنگل مهربان ،ای پایگاه ِ مادر !شاخه های بر آراسته اتپرچم مشتهای اجداد ماست ...ای جنگل مهربان ،مثل همیشه بیدار بمانمشتهای من آماده ی آتش شده است ...ای جنگل مهربانبیدار بمان بیدار بیدار ...اینک که برادران مرایا معامله می کنندیا به گورمی خواهم وصیت بسپارم با دشنه و دشنام بگوییدشان فرزند ِ این خاک به این خاک بی دریغ اَندای جنگل مهربانبیدار بمانمی خواهم وصیت بسپارم ای پدر ! با من آواز کن نام گلهای صحرا را که دوست می داشتی ...پدر آرام باشمرگ را می بَریمبا هر چه آرزوست مثل همیشه پدر بیدار باش در طلوع آفتاب فردا پیراهن سرخ تو را من خواهم افراشت ...آنها خوب تو را می شناسندتو را که زمانه ی بیداری .آنها هر روز تو را می کشند می کشندآنها هر روز تو راآنها هر روز خون تو را پاک می کنندآنها نمی دانندپیراهن سرخ تو تن به تندر میان ما خواهد گشت ... پدر آرام باش ما تو را امروز با خون می نویسیم ما تو را هر روز می نویسیم ................همه می گویند : روزی خونین و غمناک او رفته است با دشنه و دشنام از دشمن و دوستهمه می گویند : پشت گامهای پایدارشخون می ریخت خ و نو همان گاه ،فریادهای عادلش می بُردپرچم بیدار طلوعی خونین رادر شبِ شاقّ جنگل ،همه می گویند : ای کاش نمی رفت دستهایش باغهای بشارت بود ...*چشم باز کنیدچشم باز کنید او همین جاست او همه جاست می آید ... می رود ...او کنار ما قدم می زنداو کنار ما لعنت می کند و شلیکاو کنار ما پرپر می شوداو برای ما نگران می شوداو برای ما از سر کلاه می گیرداو برای ما می ستیزداو کنار ما منتظر است او می ستیزد .او همین جاستاو همه جاست ... ............تو هنوز در نِی چوپانی ،با همان واژهبا همان فریادتو هنوز هم در راهیبا پرچم مشت هاتو سپاه آماده ی خشم ... تو هنوز در نی چوپانی ، انوشیروان به جهنم ِ نفرین رفت اما تو جاودان و سرفراز ماندی آن روزها تو را سر بریدند آن روزها تو را کوبیدند بریدند آویختند ...تو متلاشی نشدی و نخواهی گشتدر میان برج و باروهاخون تو و طایفه ی نجیبت ...در شهر ،شهرشهر ، آتش ِ بیدار بود شهر در تو سوخت انوشیروان سوخت همه چیز سوخت اما تو جاودان و سرافراز ماندی و باغ های بشارت را ساختی ... ...........تو هنوز در نی ِ چوپانی ، - اناالحق ،تو هنوز در کوچه باغ های نشابور ،با همان واژهبا همان فریاد می خوانیتو هنوزهول و هراس این شحنه گانیدوباره دست های تو خواهد شکفت در این پهنه ی خواب و خرابو خورشیدی خواهی آورد بی غروب بر فراز دیوارهای سیاهو خورشیدی خواهی آوردخورشیدی روشن و خوش ...*دوباره دست های توآن دست های قادر عشقهمسان یک شکوفه ، یک گل خواهد شکفتو خورشیدی خواهی گشتبر فراز دیوارهای سپاههمیشه خوش آفتاب ، همیشه بی غروب نفرین ِ تو تکرار خواهد گشت با گوشت و گلوله و مرگ همسان یک شکوفه ، یک گل خواهی شکفت با پرچم مشت هات در میان دیوارهای سیاه ...نفرین تو بارور خواهد گشتهمسان یک شکوفه ، یک گل و تو رشد خواهی کرد بعد از آن ، باصفا ، مهرباننفرین توتکرار خواهد گشتبا همان واژه ،با همان فریاد ،مثل همیشه بیدار باشنفرین تو بارور خواهد گشت ...***باران ، عشق ، و قلعه ی سنگباران ، عشق باقی استزندگی باقی است ...من فکر می کنمکه هنوز ، هنوز همآن قدر فرصت داریمکه عشق هامان رازندگی هامان رابا یکدیگر قسمت کنیممن این را خوب می دانم خوباگر تو وقت نداریمن آن قدر فرصت دارمکه بنشینم و بیاندیشمبه روزگار ِ تیره ی مردیکه جُبن و بزدلی اشاز دَوایر ِ چشمان سرخ و عاصی پیداست .تو چه خوب و بی ملاحظه می جنگیو چه با شهامت و بی پروا و مرگ را چه با شجاعت در بر می گیریوطنت راتو سخت به جان دوست می داریاز قضای روزگار من هم نفسم جز در هوای وطنم می گیردو تپش های مرتعش قلبمجز در وطنجز در میان ِ مردم حسرت کِشَم در سینه منظم نمی تپد ...*آنجاباران هستگلوله هستخمپاره هستزنده هستولیکن آیا زندگانی هم هست ؟برادرتو چه فکر می کنی ؟اینجا هم باران هستتو برای آزادی خودت وطنت می جنگیو مُردن رابدون "سینما"بدون "عشقش" می پذیریو من یقین دارمکه تو حتینام "بلیط بخت آزمایی" را هم نشنیده ایآخ ... خ ... خ ... که برادر من چه بگویم ؟مگر سعادت و خوشبختیبدون داشتن ِ "یک بلیط ، یک پیکان" امکان دارد ؟گوش کن برادر من !گوش کنمن درست نمی دانمکه تو تا چه اندازه به خوشبختی ایمان داری ؟اما همین قدر آگاهمکه برادران جنوبی توو ماهمگی در یک شباز دولت "استعمار"فتح ِ ماه را مشاهده کردیمو غلبه ی بشر را بر سایر کُرات جشن گرفتیم ...درستاز همان لحظه ایکه تو هر چیز را و زندگی ات رامی باختیو داشتیبدون ِ بردن هیچ جایزه ای از هیچ بانکی و هیچ فروشنده ای هیچ و پوچ می شدی ...راستی آیابرادر جنگجوی با شهامتبگو بدانمبا قسط ِ جنگ چطوری ؟اقساط را روزانه هفتگی یا ماهانه می پردازی ؟من درست نمی دانمکه شب برای استراحت کردنروی چه مبلی تکیه می کنیو چه "مارک" بیسکویت و شکلاتی را بیشتر می پسندیآیا میدان جنگ راموقتا برای سرگرمی ترک می کنی ؟می دانممی دانمکه توپ های فراوانی داریدمی خواهم بدانمکه شما هم آیا معنی "افتخار بزرگ" را درک کرده اید ؟و این افتخار بزرگاز تبِ کدام یک "گل"که به دروازه ی حریف وارد کرده ایدبرای هموطنان "شایقتان" به ارمغان آورده اید ؟چه این مایه "افتخارات بزرگ"تنها از ان ِ "پِله" ،یا احیانا هر ار چندگاهخب بو ... دیگهخب بو ... دیگهبود ... د ... د ...نصیب ما هم می شودراستی را که شنیده اموسعت میدان جنگ شما هیچ کم از "امجدیه" ی ما نیستو نمی دانم که خبر داری یا نهکه تازگی هاما همدارای میدان وسیع صدهزار نفری شده ایمو در این "میدان" ،خدا می داندکه چه افتخارات بزرگتری نصیبمان خواهد شد ...از "فردین" تان چه خبر ؟هیچ "فیلمفارسی" ساخته اید ؟با آن همه بزن بزنی که در آنجا هستچطور نمی توانیدیک "حسن دینامیت" تهیه کنید ؟بگو بدانملباستان رابا چه مارک پودری می شویید ؟حتما " کارت" ها را جمع می کنیدو جایزه تان را از فروشنده ی محله تان تحویل بگیرید ...به گمانمکه شما هم "پیروزی" تان را مدیون جایزه هستیدنگذارید "آن کارها" بدون قرعه کشی انجام پذیردمبادا که قوم و خویش "رُنود"یا "رنودان" ِ قوم و خویش "صاب" جایزه ، آن را از شما بربایند ...جای شگفتی ستکه توبا آن همه گرفتاری و مرگ و میر که داریدر هفتهچند شب از وقت گران بهای عزیزت راصرف خنده های نمک آلود ِ "شومن" های تلویزیون کنی ...بی دردی ، درد بزرگی ستو زَنجموره سر دادن ،چُسناله های غریبانه یا ادیب مآبانه را نشانه ی "روشنفکری" دانستن مصیبت عُظماست ...این را نیز نمی دانمکه شما در هر سال چند مرتبه متولد می شویدو کنار هر کیک چند دانه شمع می افروزیدو آیا روز یا شبمرگتان را هم جشن می گیرید ؟من همیشه به دو چیز می اندیشمو به دو چیز اعتقاد کامل دارمدوم به خودمسوم به هیچ چیز ...تو به چند چیز معتقدی ؟*حتما این را شنیده ایکه "تیو" گفته استتا پای جانبرای رهایی "سرزمینش" با شما خواهد جنگید ؟جنگ ،واژه ی نرمی استنرم چون پنیرنه ، ببخشید چون "حریر" ،"طعم روغن کرمانشاهی" هم داردخوش مزه هم هستمثل آب نبات فرنگی ،مثل شکلات ، مثل آدامس بادکنکی آمریکایی کش می آیدبه حقیقت خداهم از این روست که دوستاران "تیو" ،آدامس بادکنکی رااز هر چیزی دوست تر دارندبه خدا قسم واژه ی جنگ ،مثل آدامس بادکنکی تقویت کننده ی "فَکین" است ...شاید باورت نشودکه اغلب مردم مامردم این سوی خاک پاکاتفاقا همه بالاتفاقجویدن سقز را عملی شیطانی قلمداد می کنندخب تو نگفتی رفیق ،با روزنامه چطوری ؟و یا خبرهای تازه و داغمثل نان بربری اعلامثل سنگک داغ داغ دو آتشهکه تازه از تنور گرم در آورده باشندش ؟این طرف هاداغ داغش به تو مربوط است به زندگی تو مرگ تو عشق توو خلاصه جنگ کردن توآن طرف ها چطور ؟می دانممی دانم که چه روزگاری داری حقیقت را از ما پنهان کرده انداما یک چیزفقط یک چیز را نمی توانند کتمان کنندحدس می زنی که چیست ؟ دروغ ؟ بله دروغ را ...دوستی هامان راو عشق هامان را نیز نمی توانند کِش بروند"اوریانا" عاشق توستمن هم عاشق "اوریانا" هستمو عاشق زندگیچرا نمی گذارند که تو با عشقت تنها باشیو زمین و خانه و مزرعه ات را سرکشی کنیآن طور که خودت می خواهیآن طور که دوست می داری شخمش بزنی بدر بیافشانی دروش کنی ...من برزیگری را می شناسمکه هفتاد سال تمام زندگی کردو هفتاد هزار بار زمینش را با دو گاو آهن شخم زدو هفتصد و هفتاد و هفت مَن بذر پاشیدولی فقط و فقطهفت مَن نان کپک زده در سفره داشتبا وجود اینهفتاد سال تمام زندگی کرد ...تو فکر می کنی که زندگی چیست ؟مردن در عشقیا زنده بودن در هیچ و پوچ ؟یا لحظه ای میان ماندن و رفتنببین رفیقچندین سال جنگیدیو چندین سال دیگر هم خواهی جنگیدشالی هایت سوختکلبه ات با خاک یکسان شد ..."ناپالم" ، با زبان تو بیگانه ستبا درد تو بیگانه ستوقتی که تو فریاد می زدیمن در این دورخیلی دورصدای تو را شناختمحتی صدای گلنگِدَنت در گوشم پیچید و تنم لرزیدو سپس قلبمگواه فاجعه ای دیگر بود ..."تیو" ، "تیول" می طلبدو تو سرزمین ات راو عاقبت الامر عشق و زندگی ات را ...***یک سوال دیگر هم دارم"آزادی" را چگونه تعبیر می کنی ؟خوردنی ستیا نوشیدنی ؟نکند پوشیدنی است ؟یا نه "پوشاکی""پوشیدنی" است مثل "لا پوشانی"مثل خاک ریختن گربه روی ... آه !!و مثلخاک پاشیدندر چشم و چار حقیقت شاید !؟برادر !نمی دانم که توقصه ی "ارسلان" را می دانی ؟تو درست مثل ارسلان می جنگیاو با شمشیرتو با خمپارهاو در افسانه هاو تو افسانه وارو تو درستروبروی قلعه ی سنگباران با دیو و دد طرفی ...ارسلان را سنگباران کردندو تورا بمباران ...طلسم ای برادرطلسم شکستنی ستمثل شیشه ی عمر دیو ،مثل زنجیر کهنه و فرسودهو مثل هر چیز تُرد و خشک و شکننده .برادر ، ارسلان عاشق بود عاشق ِ "فرخ لقا"تو می جنگیو قلعه ی سنگباران گشوده خواهد شد ...